ข้อเสียเพียงอย่างเดียวก็คือต้องเตือนหลินอู๋อู๋ว่าอย่ารับลูกน้องเพิ่มมั่วซั่วอีก บ้านไม่มีที่ให้อยู่แล้ว ถ้ารับมาอีกก็ต้องเบียดห้องเดียวกับมัน
โม่โม่กับสายฟ้านิ่งอึ้งไปพักใหญ่ตอนเห็นรังใหม่ของตัวเอง ตอนแรกพวกมันคิดว่าแค่ได้รังใหญ่กับผ้าห่มก็เป็นความสุขที่สุดแล้ว แต่กลับพบว่าหัวหน้าของหัวหน้าพวกมันเตรียมความสุขไว้ให้มากกว่านั้นอีก
โม่โม่วิ่งร้องเหมียวๆ พลางเอาตัวมาถูไถหลินซี เป็นแมวสาวตัวน้อยที่ออดอ้อนน่ารักจริงๆ ต่างจากหลินอู๋อู๋จอมบ้าพลังที่ชอบอ้อนอย่างสิ้นเชิง
ส่วนสายฟ้านั่งตัวตรงเป๊ะ มองเธอด้วยดวงตาฉ่ำน้ำ
“เอาละ พวกแกต้องจำไว้ว่าต้องฟังหัวหน้าของพวกแก เรื่องกินข้าวกับดื่มน้ำก็ไปที่ห้องอาหาร ที่นี่เป็นที่นอนของพวกแก ถ้าอยากไปเล่นในห้องนั่งเล่นก็ไปได้
โม่โม่อยากเล่นที่ปีนป่ายของแมวก็ไปเล่นได้ หัวหน้าของแกไม่ชอบเล่นของแบบนั้น แต่ต้องระวัง อย่าตกลงมาจนลูกในท้องเจ็บล่ะ ส่วนของเล่นของสายฟ้าฆ่าเชื้อแล้ว ไปเล่นได้ จะเอาไปเล่นในรังของตัวเองก็ได้...”
สายฟ้าวิ่งเข้าไปในห้องนั่งเล่นทันที
ส่วนโม่โม่เข้าไปนอนเงียบๆ อยู่ในเต็นท์หลังเล็กของตัวเอง
ในที่สุดก็จัดที่อยู่ให้ลูกน้องของหลินอู๋อู๋เรียบร้อย เจ้าตัวที่เป็นหัวหน้าแทบไม่ต้องออกแรงคิดอะไรเลยจริงๆ
ข้างนอกหิมะตกหนักอีกครั้ง อุณหภูมิลดต่ำลงกว่าเดิม หลินซีมองดูแล้วพบว่าอุณหภูมิภายนอกลดลงถึง -65 องศาแล้ว
หลินอู๋อู๋ไม่กลัวหนาว แถมยังออกไปเล่นหิมะทุกสองสามวัน และพาสายฟ้าออกไปด้วย