กว่าจะขับรถมาถึงแถวชุมชนก็สี่โมงเย็นแล้ว จากนั้นหลินซีก็เก็บรถเข้ามิติ
พอเข้าบ้าน สายฟ้ายังพอไหว อย่างไรเสียก่อนหน้านี้ก็เคยเป็นหมาบ้านอยู่แล้ว
ส่วนโม่โม่ขดตัวเป็นก้อน ไม่ค่อยกล้าขยับ เอาแต่ลอบมองคอนโดแมวที่ทอดสูงขึ้นไปจนถึงเพดาน
หลินซีหยิบชามใบใหญ่สองใบมาให้พวกมันก่อน โชคดีที่เธอมีของใช้สำหรับสัตว์เลี้ยงอยู่เยอะ
เธอเทอาหารแมวกับอาหารหมาแยกใส่ชาม เปิดอาหารกระป๋องให้หลายกระป๋อง เติมไข่แดงลงไปอย่างละสองฟอง แล้วแบ่งมันเทศเผาที่หลินอู๋อู๋กินเหลือไว้ครึ่งหนึ่ง ใส่ลงในชามละส่วน ส่วนโม่โม่ เธอยังหยิบเนื้อปลาชิ้นใหญ่ให้เพิ่มอีกชิ้น เจ้านี่กำลังท้อง ต้องบำรุงหน่อย
จากนั้นเธอหยิบกะละมังใบเล็กมาใบหนึ่ง ผสมน้ำบ่อแล้ววางไว้ข้าง ๆ ให้ทั้งคู่กินด้วยกัน
สายฟ้าไม่ได้กินอิ่มมานาน พอเห็นอาหารหมาก็รีบเขมือบคำโต ๆ
โม่โม่ยังเกร็งอยู่บ้าง มันไม่เคยมาอยู่ในที่ดี ๆ แบบนี้ และไม่เคยกินของอร่อยขนาดนี้มาก่อน มันกลัวว่าถ้ากินเร็วเกินไปอาหารจะหมด จึงค่อย ๆ เคี้ยวทีละนิด
เรื่องอาหารจัดการได้ง่าย แต่เรื่องที่อยู่จะเอายังไงดี?
พวกมันเร่ร่อนอยู่ข้างนอกมานาน ตัวคงสกปรกมาก ตามปกติน่าจะต้องอาบน้ำก่อน แต่บาดแผลของพวกมันเพิ่งปิดเพราะน้ำบ่อช่วยฟื้นฟู จะให้อาบน้ำทันทีคงไม่ดีนัก
หลินซีเอาผ้าห่มกับที่นอนที่หลินอู๋อู๋ไม่เอาแล้วมาปูไว้ในห้องรับแขก พอทั้งคู่กินอิ่มดื่มพอ เธอก็บอกว่า “พวกแกอยู่ข้างนอกมานาน ตัวเลยสกปรกอยู่บ้าง รอแผลหายก่อน ฉันค่อยอาบน้ำให้ แล้วจะเปลี่ยนที่นอนกับผ้าห่มใหม่ให้พวกแกคนละชุด