หรือว่าจะเป็นอุปกรณ์ทำลายตัวเอง? หรือเป็นระเบิด?
หลินซีกับเย่เฉินถูกคนขวางไว้ จึงเข้าไปใกล้ทันทีไม่ได้
เงาดำวูบผ่าน อู๋เฟยกุมคอด้วยความตกใจระคนโกรธ ก่อนล้มลงกับพื้น เลือดไหลซึมออกมาตามซอกนิ้ว เขาพยายามมองหาเงาดำนั้น แต่กลับไม่พบอะไรเลย
แน่นอนว่าเขาหาไม่เจอ หลินซีให้ชิงเป่าปล่อยโม่โม่ออกมา โม่โม่เคลื่อนย้ายพริบตาเข้าโจมตี แล้วเธอก็เก็บมันกลับเข้ามิติ ไม่ได้หวังให้โจมตีครั้งเดียวแล้วสังหารได้ ขอแค่หยุดเขาไว้ก็พอ
คนพวกนั้นที่ถือปืนล้อมโจมตีหลินซีกับเย่เฉินไม่ใช่คู่มือของทั้งสอง แถมในปืนของพวกเขาก็ดูเหมือนไม่มีกระสุน
แน่นอนว่าไม่มี กระสุนถูกชิงเป่าเก็บไปหมดแล้ว!
ลูกไฟของหลินซีและสายฟ้าของเย่เฉินโปรยลงใส่คนเหล่านั้นราวกับเม็ดฝน เสียงกรีดร้องดังขึ้น เครื่องมือในห้องโถงใหญ่แตกเสียหายไปไม่น้อย คนสวมเสื้อกาวน์ขาวหลายคนวิ่งไปยังประตูบานหนึ่งในห้องโถง
ตอนเย่เฉินพุ่งเข้าใส่อู๋เฟย กลับเหมือนถูกบางอย่างพันธนาการไว้จนขยับไม่ได้
หลินซีใช้มือเปล่าดึงกรงเหล็กที่ขังหลินอู๋อู๋ออก “จับพวกมันกลับมาให้หมด อย่าปล่อยให้หนีไปได้แม้แต่คนเดียว!”
หลินอู๋อู๋พุ่งออกจากกรงเหล็ก คำรามลั่นแล้วไล่ตามไป
อู๋เฟยจ้องมัน ดวงตาเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่ง “ร่างวิวัฒนาการเหนือมาตรฐาน! จับมันไว้!”
พลังที่มองไม่เห็นสายหนึ่งพุ่งเข้าใส่สมองของหลินซี เธอรู้ทันทีว่าเป็นการโจมตีทางจิต แต่ชะงักไปเพียงครู่เดียวก็กลับมาเป็นปกติ หือ? แค่นี้เองเหรอ?
แม่งเอ๊ย หลินซีอดทนกับเขามานานแล้ว เธอสะบัดมือส่งสายไฟลุกโชนพันรอบมือของอู๋เฟย มือของเขาลุกไหม้ขึ้นมา