เย่เฉินผลักประตูเข้ามา กลัวหลินซีจะหิว เขาจึงหยิบอาหารจากคลังมาเต็มถุงแล้วเอามาให้ก่อน
หลินอู๋อู๋ชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะเลือกอ้อนต่อแทนที่จะหยุด
เป็นอย่างที่คิด มันได้ยินคำทักทายแสนเป็นมิตรจากเย่เฉินทันที “โอ๊ยตาย ใครกันนะ เจ้าก้อนขี้แยบ้านไหนเนี่ย จุ๊ ๆ ลูกผู้ชายอกสามศอก โดนทำให้เสียใจก็เสียใจไปสิ เรื่องแค่นี้เอง ใครบ้างไม่เคยโดนทำให้เสียใจ แล้วยังมาครางง้องแง้งอีก ไม่อายบ้างหรือไง!”
เสือยักษ์อย่างหลินอู๋อู๋น่ะรักหน้าตาตัวเองจะตาย พอโดนเย่เฉินพูดใส่ก็ทั้งโมโหทั้งหงุดหงิด หน้าผากใหญ่โตของมันพุ่งเข้าใส่เย่เฉินทันที
เย่เฉินเสียหลัก ร้อง “โอ๊ย” แล้วทิ้งตัวลงไปตามแรง พร้อมใช้ขายาวเกี่ยวหลินอู๋อู๋ให้ล้มตาม แขนล็อกหัวมันไว้พลางถามว่ายอมแพ้หรือยัง
แน่นอนว่าหลินอู๋อู๋ไม่ยอม มันพลิกตัวลุกขึ้น อาศัยร่างใหญ่โตหมายจะกดเขาลงกับพื้น คนกับเสือจึงผลัดกันกดอีกฝ่ายเล่นกันอุตลุด
หลินซีส่ายหน้าอย่างขบขัน ดูออกว่าพวกเขาเล่นกันแบบนี้ไม่ใช่ครั้งแรก
มิน่าหลินอู๋อู๋ถึงชอบเล่นกับเย่เฉินและโจวอี้ มันไม่เคยเล่นแบบนี้กับหลินซี และหลินซีก็ให้ประสบการณ์แบบนี้กับมันไม่ได้
ปล้ำกับเสือยักษ์ออกแรงไม่น้อย พอเย่เฉินเริ่มเหนื่อยก็ใช้ของกินล่อหลินอู๋อู๋
“รู้ไหมว่านี่อะไร เจ้าตัวแสบไร้หัวใจ! นี่เนื้อวัวตากแห้ง แล้วก็ไส้กรอกยักษ์ ในถุงดำมีไข่พะโล้ ปีกไก่พะโล้ แล้วเคยกินตีนไก่พะโล้ไหม อร่อยมาก หอมสุด ๆ ฉันตั้งใจหยิบมาให้เลย อยากกินอันไหน เลือกได้แค่อย่างเดียวนะ เอาหมดไม่ได้ เราแบ่งกันคนละชิ้นไง!”