หลินซีมองเย่เฉินที่ยังนอนนิ่งอยู่ในกระบะรถ ก็อดนับถือไม่ได้ นี่แหละถึงเรียกว่าแสดงได้แนบเนียนเหมือนเรื่องจริง
ภายนอกเย่เฉินดูเหมือนไม่ขยับ แต่สมองกลับทำงานอย่างรวดเร็ว
เขาอาศัยการรับรู้ทิศทางที่เปลี่ยนไปภายในรถ จดจำเส้นทางคร่าว ๆ เอาไว้เพื่อสะดวกต่อการติดตามเป้าหมาย นี่เป็นทักษะพื้นฐานของพวกเขา
ผ่านไปอีกสามสี่ชั่วโมง รถบรรทุกก็ชะลอความเร็ว ขับ ๆ หยุด ๆ ก่อนจะหยุดลงในที่สุด
ที่นี่คงอยู่ห่างจากเมืองเป่ยเฉิงสามสี่ร้อยกิโลเมตรได้
เย่เฉินลุกขึ้นนั่งด้วย ฤทธิ์ยาสลบหมดไปแล้ว เขาฟื้นขึ้นมาได้ก็เป็นเรื่องปกติ
เสียงดังโครม! ประตูรถเปิดออก แสงไฟสลัวส่องเข้ามา พร้อมกับคนสิบคนที่ติดอาวุธครบมือและหันปืนมาทางพวกเขา
มีคนพาพวกเขาลงจากรถ ส่วนหลินอู๋อู๋ถูกยกลงมาทั้งกรง แล้ววางไว้บนรถลาก
หลินอู๋อู๋หลับไปจริง ๆ หลังจากนั้น ตอนนี้จึงยังงัวเงียอยู่บ้าง
เย่เฉินกวาดตามองรอบ ๆ ที่นี่ดูคล้ายห้องใต้ดินมากกว่า ไม่มีหน้าต่าง แสงสว่างก็สลัว
หลินซีดิ้นรนอย่างเดือดดาล «พวกแกเป็นใคร? จับพวกเรามาทำไม!»
เสียงหัวเราะใสกังวานดังขึ้น อู๋เสวี่ยเดินเข้ามา «ฉันแนะนำให้เธออยู่นิ่ง ๆ ดีกว่า พลังพิเศษนิดหน่อยของเธอหยุดกระสุนไม่ได้หรอก! แล้วก็แฟนของเธอด้วย ถ้าไม่เชื่อฟัง ฉันฆ่าเขาเดี๋ยวนี้เลย!»
เธอไปมีแฟนตั้งแต่เมื่อไรกัน แล้วแฟนอยู่ไหนล่ะ?
เย่เฉินกระแอม ก่อนกล่าวด้วยความเจ็บแค้น «ซีซี ฉันบอกเธอตั้งนานแล้วว่าอย่าไปยุ่งเรื่องชาวบ้าน แต่เธอก็ไม่ยอมฟัง ตอนนี้เป็นไงล่ะ...»