จ้าวจื้อหยงหน้าบึ้ง พลางเบียดหลินซีออกไป ก่อนจ้องเย่เฉินเขม็ง “พอได้แล้ว แป้งนวดเสร็จหรือยัง!”
“อ๊าก! พี่หย่งทำอะไรน่ะ!” เย่เฉินยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นจ้าวจื้อหยงที่ทำหน้าดุดันโผล่มาข้างตัวเสียแล้ว
จ้าวจื้อหยงแย่งก้อนแป้งจากมือเขาไป แล้วกดเสียงต่ำเตือน “ไอ้หนู อย่าแม้แต่จะคิด! ฮึ!”
เย่เฉินยิ้มอย่างไร้เดียงสา “ผมไปคิดอะไรตอนไหนกัน!”
จ้าวจื้อหยงมองหลินซีเหมือนกับที่มองจ้าวเสี่ยวเสี่ยว บางครั้งเขาอาจจะไม่ค่อยละเอียดรอบคอบ แต่พอเป็นเรื่องของน้องสาวทั้งสองคน ความระแวดระวังของเขาก็พุ่งขึ้นถึงขีดสุด
ฮึ ไอ้หนูนี่หน้าตาดี แถมนิสัยก็ใช้ได้ แต่ต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงอยู่ทุกวัน คนแบบนี้เป็นเพื่อนได้ก็พอ เรื่องอื่นช่างมันเถอะ
อู๋ลิ่งซูมองทั้งสองคนอย่างครุ่นคิด ความคิดของเธอกลับตรงกันข้ามกับจ้าวจื้อหยงอย่างสิ้นเชิง
เย่เฉินมีความสามารถ นิสัยก็ดี ดูจากความสัมพันธ์ระหว่างเขากับตาเฒ่าจ้าวแล้ว นิสัยใจคอคงไม่เลวร้าย ในวันสิ้นโลกที่ภัยพิบัติเกิดขึ้นไม่ขาดสาย มีใครสักคนคอยช่วยเหลือกันย่อมดีกว่าต้องต่อสู้อย่างโดดเดี่ยวไม่ใช่หรือ
หลินซีไม่รู้สึกถึงเล่ห์เหลี่ยมพวกนี้เลย ชาติก่อนเธอฝ่าฟันวันสิ้นโลกมาเก้าปี หลังกลับมาเกิดใหม่ ภายนอกดูเหมือนอายุยี่สิบเอ็ดหรือยี่สิบสอง แต่ในใจเธอมีอายุเกินสามสิบ แถมเหนื่อยล้าเต็มทีแล้ว ดังนั้นในสายตาเธอ คนมากมายก็เป็นแค่เด็กน้อยเท่านั้น อายุไม่ต่างจากหลินอู๋อู๋สักเท่าไร
พอเย่เฉินปรุงไส้เกี๊ยวเสร็จ เขาก็ยกไปวางบนโต๊ะในห้องอาหาร แล้วบอกให้คนจากชั้นสิบเจ็ดส่งคนขึ้นมาช่วยห่อเกี๊ยว