หลินอู๋อู๋จริงจังกับเรื่องเลี้ยงอาหารมาก ท่าทีที่แสดงออกชัดที่สุดคือมันกังวลฝีมือทำอาหารของหลินซี
หลินซีทั้งโมโหทั้งขำ โลกเป็นแบบนี้ แค่มีอะไรกินก็ดีถมไปแล้ว ยังจะเอาอะไรอีก!
แต่สุดท้ายก็ทนความพยายามไม่ลดละของมันไม่ไหว หลินซีจึงต้องโทรเรียกจ้าวจื้อหยง ให้พรุ่งนี้พาคนมาช่วย
หลินซีถูกก่อกวนจนไม่ได้อยู่อย่างสงบ สีหน้าบึ้งตึง “พอได้แล้วใช่ไหม! พอใจหรือยัง! ท่านป้าเทียน! คนเก็บอึที่น่าสงสารของคุณจะได้นอนหรือยัง?”
ที่จริงหลินอู๋อู๋ตื่นเต้นนิดหน่อย มันวิ่งวุ่นไปมา ไม่อยากนอนเลยสักนิด นี่เป็นครั้งแรกที่มันได้เลี้ยงอาหารคนอื่นนะ! แค่คิดก็น่าสนุกแล้ว!
แต่พอเหลือบเห็นสีหน้าหลินซี มันก็ยังรู้กาลเทศะ พยักหน้าหงึก ๆ แล้ววิ่งไปเล่นกับสายฟ้าที่ห้องนั่งเล่น
ลูกอกตัญญู! ครั้งที่ 101 แล้ว!
วันรุ่งขึ้น หลินซีตื่นตอนเก้าโมงกว่า พอเห็นเวลาก็รีบลุกไปแต่งตัวล้างหน้าแปรงฟัน ในใจก็ยังสงสัยว่าทำไมหลินอู๋อู๋ไม่มาปลุก
พอไปถึงห้องนั่งเล่นก็เห็นเสือกับหมานอนแผ่หลับสนิทอยู่บนพื้น ไม่ต้องถามก็รู้ว่าเมื่อคืนคงนอนดึกจนถึงตอนนี้ยังไม่พลิกตัวเลยด้วยซ้ำ
หลินซีต้องเอาวัตถุดิบจากมิติออกมาใส่ตู้เย็นก่อน
พวกหนุ่ม ๆ มีพลังพิเศษกันทั้งนั้น คงกินเก่งน่าดู เตรียมอาหารจานหนักไว้เยอะหน่อยดีกว่า
ก่อนหน้านี้หลินซีใช้เนื้อแกะทุ่งหญ้าหั่นชิ้นใหญ่ต้มซุป ใส่ถังสเตนเลสใบใหญ่แบบที่โรงอาหารใช้ไว้แล้ว แค่ยกออกมาหนึ่งถังก็เรียบร้อย
ยังมีขาหมูพะโล้ที่ทำเองอีก ใช้กะละมังใส่ไว้สิบชิ้น
เป็ดย่างก็มีเหมือนกัน ใส่ไว้สิบตัวด้วย
จากนั้นก็นึ่งไส้กรอกหมัก วางลงบนข้าวโดยตรง โรยเห็ดหอม ถั่วลันเตา และแครอตหั่นเต๋า ทำเหมือนข้าวอบหม้อดิน