“ไม่กล้าหรอก! ลูกน้องก็ลูกน้องสิ เรื่องแค่นี้เอง แล้วลูกน้องของแกอยู่ไหนล่ะ?”
หลินอู๋อู๋คำรามเสียงต่ำ ไม่นานก็มีสุนัขตัวหนึ่งกับแมวตัวหนึ่งวิ่งเข้ามาจากไม่ไกล
หลินซีหันไปมอง พอเห็นก็รีบหันกลับมา จ้องหลินอู๋อู๋เขม็ง
นี่คือลูกน้องที่แกหามาเหรอ!
จะอ่อนแอ แก่ หรือพิการก็ช่างเถอะ ทำไมยังมีตัวท้องอีกตัวด้วย!
หลินอู๋อู๋กระซิบกับเธอว่า “อาอู พวกมันสู้เก่งมาก เก่งสุด ๆ เลย! ฉันอยากได้! อยากได้ อยากได้ อยากได้!”
มันยังรู้จักรักษาหน้าต่อหน้าลูกน้อง ไม่กล้าอ้อนเสียงดัง
ช่างเถอะ รับมาแล้วก็รับมา ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ค่อยหาตัวที่สู้เก่งมาเพิ่มอีกสักสองสามตัวทีหลัง!
ลูกโตแล้ว รักหน้าตาตัวเอง แบบนี้หลินซีต้องไว้หน้ามัน
แมวกับสุนัขหยุดเดิน
สุนัขเป็นพันธุ์เยอรมันเชพเพิร์ด เดินกะเผลกไปข้างหนึ่ง ดูแก่ชรามาก
ส่วนแมวเป็นแมวดำ ขาทั้งสี่เรียวเล็ก ขนหม่นไร้ประกาย แต่ท้องกลับกลมโตมาก
แมวดำเป็นแมวจรจัด มันช่างสังเกตสีหน้าคน
ถึงเสือตัวนั้นจะดูทึ่ม ๆ ไปบ้าง แต่พอสู้ขึ้นมาก็เก่งเอาเรื่อง
หนูเหม็นพวกนั้นแย่งที่อยู่ของพวกมันไป พอสู้ซึ่งหน้าก็สู้ไม่ไหว จึงได้แต่คอยลอบโจมตีเป็นครั้งคราว วันนี้บังเอิญเจ้าหนูเหม็นตัวนั้นแยกฝูง พวกมันยังไงก็ต้องกัดมันให้ตาย
ตอนกำลังสู้กันอย่างดุเดือด จู่ ๆ ก็มีเสือตัวใหญ่กระโจนออกมา ยกอุ้งเท้าตะปบทีเดียว เจ้าหนูเหม็นตัวนั้นก็ตายคาที่
เสือตัวใหญ่ต้องการให้พวกมันเป็นลูกน้อง แมวดำคิดว่า มีหัวหน้าที่ได้มาแบบไม่ต้องลงทุนก็ไม่เลว