หลินอู๋อู๋เห็นหลินซีออกมา ก็วิ่งวนรอบตัวเธออย่างตื่นเต้น ทิ้งรอยอุ้งเท้าเป็นทางยาวไว้บนหิมะ
มันยังกระโดดไปซ้ายทีขวาทีอย่างคล่องแคล่ว เดี๋ยวก็พุ่งทะยานไปข้างหน้า เดี๋ยวก็วิ่งเข้าหาหลินซีอย่างตื่นเต้น
หลินซีเล่นกับมัน ทั้งหลบซ้ายหลบขวา แถมยังปั้นก้อนหิมะลูกใหญ่แล้วปาใส่หน้าเต็ม ๆ
หลินอู๋อู๋ไม่โกรธเลย กลับอ้าปากกว้างงับหิมะเข้าไปเต็มคำแล้วเคี้ยวตุ้ย ๆ
หลินซีวิ่งนำไปข้างหน้า หลินอู๋อู๋ก็ไล่ตามหลัง ไม่กี่วินาทีก็ทิ้งหลินซีไว้ข้างหลัง แถมยังเชิดหน้าเห่าหอนอย่างภาคภูมิใจ
“โฮก!” เสียงดังกังวาน เปี่ยมด้วยอำนาจ
หลินซีชะงักไปชั่วขณะ ช่างน่าเกรงขามจริง ๆ นั่นใครกัน? ลูกอู๋อู๋ของเธอหรือเปล่าเนี่ย?
หลินอู๋อู๋วิ่งเล่นอย่างเต็มที่ จนพอใจแล้วถึงค่อยเดินกลับพร้อมหลินซีอย่างเอื่อยเฉื่อย
มันเดินอยู่ข้างหลินซี สูงเกือบหนึ่งเมตร หลังกลิ้งไปกลิ้งมาในหิมะ ขนก็ยิ่งเงางามลื่นเป็นมัน ทั้งยังมีสีทองอมส้มเป็นเอกลักษณ์ ตัดกับทิวทัศน์หิมะ ดูหรูหราและสะดุดตา
หลินซีอดยื่นมือไปลูบมันไม่ได้ พอพบว่าขนของมันหนาแน่นกว่ามะวาน ก็อดทอดถอนใจไม่ได้ว่าสัตว์กลายพันธุ์ช่างได้เปรียบจริง ๆ!
ก่อนหน้านี้หลินซีเป็นห่วงอยู่เสมอว่าหลินอู๋อู๋จะกินไม่อิ่ม มันเป็นสัตว์ตัวหนึ่ง แต่ต้องกินอาหารแบบเดียวกับคนมาตลอด ถึงปริมาณจะไม่น้อย แต่สำหรับเสือแล้วก็ยังน้อยเกินไป ทำให้เธอคอยกังวลว่ามันจะขาดสารอาหารและเติบโตไม่ดี
เธอก็ไม่กล้าถามมันตรง ๆ กลัวจะทำร้ายความรู้สึก เลยแอบไปถามชิงเป่า