ผ่านไปอีกครึ่งเดือน ก็เริ่มมีคนมาหาเรื่องเธอแล้ว
ไม่รู้ว่าเป็นบ้านไหน ชอบมาทุบประตูเป็นครั้งคราว หลินซีไม่สนใจสักครั้ง ถ้ามีปัญญางัดประตูเข้ามาได้ เธอจะส่งมันขึ้นสวรรค์เอง
เธอไม่เปิดประตูก็แล้วไป แต่ยังไงเธอก็ต้องออกจากบ้านอยู่ดี!
วันหนึ่ง เธอก็ถูกสามีภรรยาคู่หนึ่งวัยสี่สิบห้าสิบขวางทางไว้
ฝ่ายหญิงสีหน้าซีดเซียวเล็กน้อย สายตาวอกแวก แฝงความเจ้าเล่ห์ ท่าทางตอนพูดกลับนอบน้อมอยู่ไม่น้อย “น้องสาว ขอโทษนะที่มารบกวน!
ฉันรู้ว่าเธอเป็นคนมีความสามารถ ไม่อย่างนั้นคงเลี้ยงเสือตัวใหญ่ขนาดนี้ไม่ได้ ฉันขอร้องล่ะ ให้ฉันยืมอาหารหน่อย ให้ถ่านพวกเราสักหน่อยเถอะ พวกเรากำลังจะหนาวตาย อดตายอยู่แล้ว หน้าตาเธอสวยขนาดนี้ จิตใจต้องดีมากแน่ ๆ ช่วยพวกเราหน่อยนะ!”
พูดไปก็เช็ดน้ำตาไปด้วย
หลินซีหัวเราะเยาะ “หึ เธอเข้าใจผิดแล้ว เสือของฉันกินคนนะ แค่ยังไม่ได้กินพวกที่อยู่ใกล้ตัวอย่างเธอเท่านั้นแหละ ถอยไป ถ้าทำฉันโมโห เธอไม่พอให้มันเคี้ยวด้วยซ้ำ!”
พอได้ยินเธอพูดแบบนั้น สีหน้าของชายคนนั้นก็เปลี่ยนเป็นดุดัน “ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่านังนี่ไม่มีความเห็นอกเห็นใจเลยสักนิด ยอมเลี้ยงเดรัจฉาน แต่ไม่ยอมช่วยคนอื่นสักไม้สักมือ! คนที่เอาแต่ห่วงให้ตัวเองรอดอย่างเธอ ปล่อยให้คนอื่นตายไปต่อหน้าต่อตา ไม่มีทางจบดีหรอก!
อย่าคิดว่าเลี้ยงเดรัจฉานไว้ตัวเดียวแล้วจะเก่งกาจนักเลย ข้างนอกมีคนมีฝีมือเยอะแยะ แค่กระสุนนัดเดียวก็ยิงมันตายได้ แถมยังมีเนื้อให้กินอีกตั้งมากมาย! พวกนั้นต้องไปหาเธอเข้าสักวัน! ถุย! นังสารเลว!”