ทั้งสองขึ้นไปชั้นบนกลับบ้านด้วยกัน ทำเอาหลินอู๋อู๋สับสนอยู่บ้าง
มันแอบถามว่า “อ๊าว คนตักอึ เขาไม่กลับบ้านตัวเองเหรอ จะไปกินข้าวบ้านเราเหรอ แต่บ้านเราไม่มีเนื้ออร่อย ๆ เลยนะ ทำยังไงดี?”
หลินซีแทบหลุดหัวเราะ แต่ทำไม่ได้
เธอพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ก็ช่วยไม่ได้นี่ ฉันเลี้ยงพาสต้าเขาได้ เป็นจานที่ผัดคราวก่อนนั่นแหละ ยังเหลืออีกตั้งเยอะ”
หลินอู๋อู๋ตกใจจนหน้าถอดสี “อ๊าว? ยังเหลืออีกเหรอ! ทำไมถึงมีเยอะขนาดนั้น!”
มันรู้สึกกระอักกระอ่วนเหมือนตอนกินของอร่อยที่บ้านคนอื่น แต่ตัวเองกลับไม่มีอะไรตอบแทนได้
มันเงยหน้าลอบมองเย่เฉิน แววตาเต็มไปด้วยความลำบากใจ
แต่เย่เฉินหยุดอยู่ที่ชั้นสิบเจ็ด เขาก้มลงบอกมันว่า “อู๋อู๋ ต่อไปฉัน โจวอี้ อวี๋เสี่ยวเฟิง แล้วก็จ้าวฮุยจะมาอยู่ที่นี่ชั่วคราว ถ้าว่างก็มาเล่นด้วยกันได้นะ!”
เอ๋! ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง เขาไม่ได้จะมากินข้าวบ้านเรานี่นา!
หลินอู๋อู๋ส่งเสียง “อ๊าว!” อย่างร่าเริงทันที ก่อนเอียงหัวโต ๆ ถามหลินซีว่า “ฉันไปเล่นได้ไหม?”
หลินซีมองเย่เฉิน “ได้ แต่ถ้าจะลงไปเล่น ต้องบอกฉันก่อน ไม่งั้นห้ามออกไปข้างนอก ข้างนอกมีคนไม่ดีรอจับเธออยู่นะ!”
หลินอู๋อู๋รับปากทันที มันไม่ได้โง่สักหน่อย ไม่อยากถูกคนไม่ดีจับไปหรอก!
แต่พอเห็นท่าทางไม่รู้ร้อนรู้หนาวของมัน หลินซีก็อดคิดไม่ได้ว่าเย่เฉินพูดถูก
หลินอู๋อู๋อยู่ในวัยที่ชอบกิน ชอบเล่น และชอบความครึกครื้น ถ้าต้องอุดอู้อยู่แต่ในบ้าน มันคงไม่มีความสุข ถึงจะวิ่งเล่นในมิติได้ แต่มันชอบพูดคุยและคลุกคลีกับคนมากกว่า