เย่เฉินไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป เขาพูดเข้าเรื่องทันทีว่า “สภาพศพทั้งเก้าที่ตึกเทียนเซิ่งไหม้เกรียมจนกลายเป็นถ่าน บ่งบอกว่าอุณหภูมิของเปลวไฟสูงมาก ผมเจอคนที่มีพลังไฟมาไม่น้อย แต่ไม่มีใครทำให้ศพไหม้กรอบได้ขนาดนี้! เราตรวจสอบร่องรอยแล้วพบว่า วันนั้นนอกจากกลุ่มคนร้ายกับผู้รอดชีวิตที่ถูกจับขัง ยังมีคนอีกสามคนกับแมวหนึ่งตัวอยู่ในที่เกิดเหตุ…”
เขาหยิบถุงพลาสติกออกมา ข้างในมีเส้นขนเล็ก ๆ อยู่เส้นหนึ่ง
เจ้าเด็กดื้อถึงกับขนร่วงเลยเหรอ!
เดี๋ยวนะ พวกคุณหาเจอแม้กระทั่งขนแมวเส้นเล็กขนาดนี้เลยเหรอ!
หลินซีตกตะลึง
จ้าวจื้อหยงกระแอมเบา ๆ แล้วขยิบตาให้เธอ
บรรยากาศชวนกระอักกระอ่วนอยู่เล็กน้อย เย่เฉินจึงจำต้องพูดต่อว่า “เอ่อ อีกคนกับแมวดูเหมือนจะไม่ได้ลงมือ…”
หลินซีจ้องเขาเขม็ง จะพูดทำไมว่าแมวลงมือหรือเปล่า เธอไม่รู้เองหรือไง!
โจวอี้รีบพูดขึ้นว่า “พี่ครับ หัวหน้าเย่ไม่ได้หมายความอย่างอื่น เขาไม่ได้บอกใครเลย…”
สายตาอำมหิตของหลินซีหันขวับไปทางเขากับสวี่ชิวหมิงทันที อะไร พวกแกสองคนไม่ถือว่าเป็นคนด้วยหรือไง!
ทั้งสองสะดุ้งไหล่กระตุก
เย่เฉินจิบน้ำไปพลางพูดอย่างไม่รีบร้อนว่า “จริง ๆ แล้ว ถ้าคุณอยากฆ่าปิดปาก ผมก็ไม่ขัดข้อง…”
สวี่ชิวหมิงกับโจวอี้มองหลินซีตาแป๋ว น้ำตาคลอเบ้า “พี่ครับ พี่เป็นพี่แท้ ๆ ของผมนะ ไม่งั้นต่อไปพวกผมขอตามพี่ก็แล้วกัน พี่ฆ่าหัวหน้าทีมใจดำคนนั้นไปเลยเถอะ… ฮือ ๆ ๆ…”
ผู้ชายตัวโตสองคนคร่ำครวญจนหลินซีขนลุกซู่ พวกนี้คิดจะทำให้เธอคลื่นไส้ตายหรือไง?
จ้าวจื้อหยงเองก็ทนดูไม่ไหว โบกมือไล่ “พอแล้ว เลิกเล่นได้แล้ว โต ๆ กันหมดแล้ว มีเรื่องอะไรกันแน่ พูดมา!”