เย่เฉินมองหลินอู๋อู๋อีกครั้ง “จริง ๆ แล้ว ถ้าตอนนี้มีสัตว์กลายพันธุ์ปรากฏตัวขึ้นมา แต่จับมาเลี้ยงไม่ได้ พวกเราก็ต้องกำจัดมันอยู่ดี แต่บางตัวเป็นสัตว์ที่มนุษย์เลี้ยงไว้ อย่างสุนัขทหารกับสุนัขตำรวจ พอกลายพันธุ์ก็ฉลาดขึ้น แถมยังเชื่อฟังมากกว่าเดิม พวกเราจะลงทะเบียนไว้เพื่อป้องกันไม่ให้โจมตีผิดตัวด้วย แล้วก็ยังมีพวกกระต่ายกับนกแก้วที่ชาวบ้านเลี้ยงไว้อีก...”
หลินซีเข้าใจความหมาย “งั้นเพิ่มสมาชิกอีกตัว หลินอู๋อู๋...”
เธอมองโจวอี้ก้มหน้าก้มตาง่วนอยู่กับเครื่องเล็ก ๆ ด้วยความสงสัยจึงถามว่า “เครือข่ายของพวกคุณยังใช้ได้ไหม?”
โจวอี้ส่ายหน้า “ไม่ได้หรอก นี่เป็นการบันทึกข้อมูลที่รวบรวมไว้ พอกลับถึงที่พัก ฉันจะส่งข้อมูลไปฐานที่มั่น แล้วทางฐานจะป้อนเข้าระบบอีกที พอเธอเข้าไปในฐานที่มั่น ข้อมูลก็จะครบถ้วนแล้ว เครื่องนี้ยังบันทึกวิดีโอได้ด้วย ใช้เป็นหลักฐานยืนยันว่าทำภารกิจสำเร็จ!”
จ้าวจื้อหยงเองก็สงสัย “ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีเครือข่าย แล้วจะส่งข้อมูลไปฐานที่มั่นยังไง? ส่งคนไปเหรอ?”
สวี่ชิวหมิงยกกล่องใบเล็กมา เปิดให้เขาดู “เครื่องโทรเลข ตอนนี้เราใช้เครื่องนี้ส่งข่าว ถึงจะยุ่งยากไปหน่อย แต่ก็มีแค่มันที่ใช้ได้ ตอนนี้ปรับปรุงให้ดีขึ้นแล้ว แค่ป้อนข้อความเข้าไป มันก็ส่งโทรเลขให้อัตโนมัติ หัวหน้าทีมเย่บอกว่าจะเก็บชุดหนึ่งไว้ให้คุณ เผื่อมีธุระจะได้ติดต่อกัน อ้อ นี่คู่มือใช้งาน จะให้ฉันสอนหรือคุณอ่านเอง...”
จ้าวจื้อหยงหันไปมองหลินซี เธอหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง
ฝันไปเถอะ เธอไม่เรียนหรอก!
หลินซีตัดสินใจทิ้งจ้าวจื้อหยงไว้ ให้เขารับมือกับเรื่องยิบย่อยพวกนี้คนเดียว