เป็นแบบนี้ ทุกคนก็ไม่คิดจะออกไปไหน จึงปรึกษากันว่า ก่อนฝนตกหนักจะหยุด ทั้งสามครอบครัวจะไม่ออกไปไหนทั้งนั้น รอจนผิวน้ำแข็งตัวแน่นแล้วค่อยออกไปทำงาน
ใครจะคิดว่าพวกเขาไม่ออกไปไหน แต่เย่เฉินกลับพาสวี่ชิวหมิงกับโจวอี้มาหาถึงบ้าน
ช่วงนี้พอไม่ต้องออกไปข้างนอก อู๋ลิ่งซูก็ชวนหลินซีกับจ้าวเสี่ยวเสี่ยวมานวดแป้ง ทำหมั่นโถว ทำซาลาเปา และห่อเกี๊ยว แม้หลินซีจะไม่ค่อยมีพรสวรรค์ แต่ก็สนุกกับการเรียนรู้ไม่น้อย
ส่วนจ้าวเสี่ยวเสี่ยวเรียนรู้ได้เร็วมาก ถึงกับใช้แป้งปั้นเป็นลูกแมวตัวหนึ่ง จนเป็นที่รักของหลินอู๋อู๋
หมั่นโถวกับซาลาเปาที่หลินซีทำออกมายังพอกินได้ แต่พอให้ปั้นแป้งอะไรทำนองนั้น เธอกลับทำไม่ได้เรื่องเลย
หลินอู๋อู๋เลยคอยยุให้หลินซีมาที่นี่ทุกวัน
หลินซีไม่มีทางเลือก ทุกครั้งที่มาก็เลยเอาแป้ง หมู ผักกาดขาวอะไรพวกนี้มาด้วย จะคอยใช้ของบ้านคนอื่นอยู่เรื่อยไปก็ไม่ได้
“ทำไมเอาของมาอีกแล้วล่ะ บอกแล้วไงว่าที่นี่มีครบ! ของที่เอามาเมื่อวานยังใช้ไม่หมดเลย!” อู๋ลิ่งซูบ่นอย่างเอ็นดู
หลินซีคล้องแขนเธอไว้ พลางยิ้มกริ่ม “จะคิดเล็กคิดน้อยไปทำไม ช่วงนี้ฉันกับอู๋อู๋ทั้งกินทั้งเอาของกลับไปตั้งเยอะ ทำไมเธอไม่คิดบ้างล่ะ!”
อู๋ลิ่งซูจิ้มหน้าผากเธอ แล้วกระซิบว่า “ไม่ต้องเอาของมาแล้วนะ เธอเอามาแล้วคุณจ้าวก็จะเอาอย่างเธอ แบบนี้ไม่ดีหรอก!”