ตอนหลินซีกลับบ้าน เธอเดินผ่านชั้น 16
พอได้ยินเสียงร้องไห้และตะโกนจากข้างใน เธอก็ยังหยุดฝีเท้า
ในนั้นมีคนอยู่สามคน ดูเหมือนจะเป็นครอบครัวสามคน พ่อแม่อายุราวสามสิบกว่า ๆ พาเด็กผู้ชายอ้วนจ้ำม่ำมาด้วย
คงฉวยจังหวะที่คนแก่เปิดประตูแล้วบุกเข้ามา
คนแก่คนนั้นล้มอยู่บนพื้นแล้ว เด็กชายด่าทอว่าไอ้แก่ไม่ตายเสียที แถมยังเตะซ้ำแล้วซ้ำเล่า
พ่อของเด็กอุ้มข้าวถุงเล็ก ๆ กับถ่านหนึ่งห่อและบะหมี่แห้งครึ่งกล่องไว้ ยังมีเตาถ่านอัดแท่งอีกสองเตาอยู่ข้างเท้า เขายังคงค้นข้าวของไปรอบ ๆ ไม่หยุด
แม่ของเด็กอุ้มผ้าห่มนวมไว้ข้างหนึ่ง อีกมือก็แย่งผ้าซาตินสองสามผืน ภรรยาของคนแก่ทรุดนั่งอยู่บนพื้น ใบหน้าซีดเผือด แต่ยังกำผ้าซาตินไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย
“นังแก่ไม่ตาย รีบปล่อยมือเดี๋ยวนี้! ไม่เอาชีวิตแล้วหรือไง ของพวกนี้เก็บไว้ให้เอาไปฝังด้วยหรือไง! ปล่อย!” ผู้หญิงคนนั้นตะโกนด่าทอ
“อย่างอื่นฉันยกให้หมด เธอเอาไปเลย แต่ผืนนี้เอาไปก็ไม่มีประโยชน์! ขอร้องล่ะ ยกผืนนี้ให้ฉันเถอะ!” ภรรยาของคนแก่ร้องอ้อนวอนอย่างสิ้นหวัง
ถ้าไม่ได้เห็นกับตา ใครจะคิดว่าครอบครัวสามคนธรรมดา ๆ จะเป็นคนแบบนี้ได้
เธอนึกถึงชาติก่อน คนที่เธอช่วยไว้มีคนแบบนี้อยู่ด้วยหรือเปล่า ไม่อย่างนั้นตอนหักหลังเธอคงไม่ลงมือได้อย่างรวดเร็วขนาดนั้น
หลินซียิ้ม เป็นรอยยิ้มเกินจริงและชวนขนลุก ความอำมหิตในดวงตายิ่งทวีความเข้มข้น
แต่เธอยังจำได้ว่าห้ามเผาคนต่อหน้าคนแก่
เธอเดินเข้าไปในห้องอย่างเงียบเชียบ ทั้งสามคนจดจ่อกับสิ่งที่ทำเกินไป จึงไม่ทันสังเกตเห็นเธอ