อุณหภูมิลดต่ำลงเรื่อย ๆ จนติดลบกว่า 40 องศาแล้ว ข้างทางมีศพที่แข็งตายเพิ่มขึ้นไม่น้อย
หลินซีกับหลินอู๋อู๋เริ่มปรับตัวกับสภาพอากาศหนาวสุดขั้วได้แล้ว
ทั้งคู่จึงไปหาจ้าวเฒ่ากับครอบครัวอู๋ลิ่งซู เพื่อหารือเรื่องออกไปตัดไม้มาเผาถ่าน
บ้านของทั้งสองครอบครัวไม่มีหม้อต้มน้ำร้อนติดตั้งไว้ ตอนนี้ใช้เครื่องปรับอากาศก็แทบไม่ช่วยอะไร ได้แต่พึ่งเครื่องทำความร้อนกับผ้าห่มไฟฟ้า
หลินซีเอาเสื้อกันหนาวที่ซื้อจากร้านค้าในสหรัฐอเมริกามาให้พวกเขาคนละตัว แม้จะอุ่นสู้ตัวที่เธอสวมอยู่ไม่ได้ แต่ก็ยังดีกว่าไม่ใส่
ตอนนี้คู่สามีภรรยาอู๋ลิ่งซูอยู่แต่ในห้องนอน ต่อเครื่องทำความร้อนกับผ้าห่มไฟฟ้าแล้วก็พอทนได้
เพื่อรักษาความอบอุ่น จ้าวจื้อหยงเก็บพื้นที่ห้องอาหารไว้ใช้ ส่วนห้องนั่งเล่นกั้นด้วยตู้กับแผ่นไม้ แล้วแขวนผ้านวมไว้อีกด้านเพื่อเพิ่มฉนวน พื้นที่เล็กลง อุณหภูมิก็สูงขึ้นตามธรรมชาติ
พวกเขาเปิดเครื่องทำความร้อนสองเครื่อง แล้วยังจุดเตาถ่านเล็ก ๆ อีกเตา ใส่ถ่านก้อน วางตะแกรงลวด แล้วเอามันเทศสองสามหัวลงไปอบ กลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วห้อง
หลินอู๋อู๋เพิ่งเคยเห็นมันเทศอบเป็นครั้งแรก กลิ่นหอมเข้มข้นของมันเทศลอยวนอยู่ตรงจมูก แต่ยังไม่สุก กินไม่ได้สักที มันจึงกระทืบเท้าอย่างร้อนใจ
“เป็นอะไรของแกเนี่ย ทำไมของบ้านคนอื่นถึงอร่อยเป็นพิเศษทุกที?”
หลินซีมองเสือตัวใหญ่ที่น้ำลายแทบหยดแล้วก็ได้แต่จนใจ เธอไม่เคยปล่อยให้มันอดอยากแท้ ๆ ทำไมถึงได้ไม่มีศักดิ์ศรีขนาดนี้
จ้าวจื้อหยงมองมันพลางหัวเราะหึ ๆ “เรื่องนี้แกไม่เข้าใจหรอก เด็ก ๆ ก็เป็นแบบนี้แหละ กับข้าวบ้านอื่นหอมกว่าเสมอ ใช่ไหม อู๋อู๋? อีกอย่างก็แค่มันเทศเอง ไม่ใช่เนื้อคนสักหน่อย!”