ผ่านไปครึ่งเดือน เย่เฉินก็นำถ่านไม้หนัก 1,000 ชั่งมาหาหลินซี
“ผมคำนวณตามคนละ 500 ชั่ง บ้านคุณก็คิดรวมอู๋อู๋ด้วยนะ ใช้หมดแล้วบอกผม เดี๋ยวผมให้คนเอามาส่งเพิ่ม! ทางเหลาจ้าวก็ส่งไปให้แล้ว อีกเรื่อง ผมขอยืนยันกับคุณหน่อยว่า แต้ม 5,000 แต้มยังจะโอนเข้าชื่อหน่วยป้าเทียนหู่ใช่ไหม?”
หลินซีมองเขาอย่างประหลาดใจเล็กน้อย แต้มหนึ่งแต้มซื้อเสบียงได้หนึ่งชั่ง แต้ม 5,000 แต้มจึงไม่น้อยเลย
“ใช่ โอนเข้าชื่อหน่วยเถอะ!”
เย่เฉินพยักหน้า ก่อนจะบอกเธอว่า “ตอนนี้มีภารกิจอีกอย่าง เป็นการล้อมปราบราชาหนูกลายพันธุ์ เมื่อสองสามวันก่อน หน่วยลาดตระเวนกู้ภัยหน่วยหนึ่งพบเข้า มีคนตายสองคน บาดเจ็บห้าคน ทั้งหมดเป็นทหารหนุ่ม มือกับขาถูกกัดจนเนื้อแหว่งไปหลายชิ้น สนใจรับภารกิจไหม?”
เพิ่งผ่านไปนานแค่ไหนเอง ราชาหนูกลายพันธุ์ก็โผล่มาแล้วหรือ?
แต่ก็ไม่แปลก ความสามารถในการปรับตัวของหนูแข็งแกร่งกว่ามนุษย์หลายเท่ามาแต่ไหนแต่ไร
หลินซีถามอย่างสงสัย “คุณแน่ใจได้ยังไงว่าเป็นราชาหนู?”
แค่สนใจก็ดีแล้ว เย่เฉินเม้มริมฝีปากเบา ๆ “ผมส่งคนไปลาดตระเวนแล้ว เครื่องตรวจจับพบว่ามีจำนวนมาก แต่พวกมันไม่ได้วิ่งพล่าน ถ้าไม่มีใครบุกเข้าไป คงไม่มีทางรู้เลยว่าข้างในซ่อนหนูกลายพันธุ์ไว้มากขนาดนั้น!”
แสดงว่าพวกมันเชื่อฟังคำสั่งสินะ หลินซีเห็นด้วยกับข้อสันนิษฐานของพวกเขา “พบที่ไหน?”
“ตึกสูงแห่งหนึ่งแถบชานเมือง ข้างในเป็นโรงงานแปรรูป มีสองชั้นที่ใช้ผลิตอาหารแมวกับอาหารสุนัข”
“ถึงว่า! ฉันรับงานนี้ คุณก็อย่าพาคนไปเยอะเกิน ถ้าสู้ไม่ไหวก็หนี คนเยอะกลับยิ่งทำให้เสียเรื่อง พกระเบิดกับเครื่องพ่นไฟไปด้วย แล้วก็เอาชุดปฐมพยาบาลไป การสู้กับพวกนี้มีโอกาสบาดเจ็บมากที่สุด!” หลินซีบอกทุกอย่างที่นึกออก