ความรู้สึกแบบนี้ทำให้หลินซีรังเกียจ เธอเลือกหลบเลี่ยง ต่อให้ต้องเป็นคนร้าย ก็ยังมีความสุขและเป็นอิสระกว่าการเป็นผู้กอบกู้มากนัก
“ฮ่า ๆๆ ก็แกเนี่ยนะ! คนร้ายงั้นเหรอ!” จ้าวจื้อหยงหัวเราะจนตัวงอเพราะคำพูดของเธอ
เห็นหลินซีหน้าบึ้ง เขาก็ตบหัวเธอเบา ๆ “รู้ไหม คนร้ายตัวจริงไม่มีทางเที่ยวประกาศปาว ๆ ว่าจะฆ่าปิดปากใครหรอก เขาจะยิ้มแย้มแล้วบอกว่าแกเป็นพี่น้องของเขาตลอดไป จากนั้นพอแกเผลอ ก็ยิงจากข้างหลัง ปัง! นัดเดียวตายสนิท เอาละ รีบไปกันได้แล้ว ยัยคนร้ายหลิน!”
พอได้เจอสวี๋กว่างชิงอีกครั้ง เขาก็ดูสงบขึ้นมาก ช่วยจ้าวจื้อหยงขนเสบียงลงมาพลางส่งเสียงฮึบฮั่บ
หลินซีอ้างว่าจะไปหาเรือยางติดเครื่องยนต์ที่ซ่อนไว้ แล้วรีบเดินไปสองสามก้าวก่อนเอาเรือลงน้ำ
ทั้งสามคนขนเสบียงที่หาได้ขึ้นเรือ แล้วขับกลับไป
เรือแล่นไปได้ครึ่งทาง ก็เห็นเรือลำหนึ่งแล่นสวนมาหาพวกเขา
หลินซีกับจ้าวจื้อหยงเหลือบมองอย่างระแวดระวัง ก่อนจะย่อตัวหมอบซ่อนหัวอย่างรวดเร็ว
สวี๋กว่างชิงตื่นเต้นจนแทบแย่ เขากำไม้พายแน่นแล้วถามเสียงเบา “พวกปล้นหรือเปล่า?”
ทั้งสองพยักหน้าส่ง ๆ แล้วสบตากันเป็นสัญญาณ
หลินซีคิดในใจ คนที่ยืนอยู่บนเรือนั่นดูเหมือนเย่เฉินเลย! พวกเขาจะไปตึกเทียนเซิ่งเหมือนกันหรือเปล่านะ?
จ้าวจื้อหยงคิดในใจ แย่แล้ว ๆ ยังไม่ได้ขุดกระสุนออกมา แถมยังเก็บกวาดที่เกิดเหตุไม่เรียบร้อยด้วย
หลินซีคิดในใจ วันสิ้นโลกแล้ว ใครจะมีเวลาตามเก็บกวาดที่เกิดเหตุฆาตกรรมทุกแห่งกัน!
จ้าวจื้อหยงคิดในใจ แกมันคนนอกวงการ รู้ไหมว่าแม้แต่ร่องรอยเล็กน้อยก็ทิ้งหลักฐานไว้ โดยเฉพาะรอยกระสุนที่ยิงผ่าน!