หามุมเงียบ ๆ ได้แล้ว หลินซีกับฉินหย่วนซือนั่งลงตรงข้ามกัน เบื้องหน้าของทั้งคู่มีถ้วยกาแฟวางอยู่คนละใบ
ฉินหย่วนซือดูเก้ ๆ กัง ๆ มาก “ขอโทษด้วย นิสัยของแอนดรูว์แย่มากก็จริง แต่...แต่ฝีมือของเขาดีที่สุดแล้ว!”
หลินซีมองคนตรงหน้า จิตใจยากจะสงบลงได้ “เพราะคุณ เขาถึงยอมดัดแปลงรถให้ฉันหรือคะ? ทำไมล่ะ?”
“เอ่อ อย่าเข้าใจผิดนะ ผมไม่ได้ตั้งใจจะรบกวนชีวิตคุณ ผมแค่...ที่จริง ถ้าคุณมาหลังจากทุกอย่างเสร็จแล้ว คุณคงไม่เห็นผมอยู่ที่นี่” ฉินหย่วนซือเงยหน้ามองเธอแวบหนึ่ง มือทั้งสองประสานกันแน่น
หลินซีมองเขาเงียบ ๆ คนตรงหน้าค่อย ๆ ซ้อนทับกับคนในสร้อยคอเส้นโปรดของแม่
“ขอโทษนะ ผม...” ฉินหย่วนซือยิ่งทำตัวไม่ถูก เขายกกาแฟขึ้นดื่มราวกับต้องการกลบเกลื่อน
อารมณ์ของหลินซีค่อย ๆ สงบลง เธอกลับมานิ่งเย็นอีกครั้ง “คุณไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ คนที่ควรขอโทษคือครอบครัวเรา คุณไม่ได้ทำอะไรผิดเลย! พวกเขาต่างหากที่พรากทุกอย่างไปจากคุณ ทั้งอาชีพการงาน คนรัก แถมยังไม่ยอมให้คุณกลับประเทศของตัวเองด้วยซ้ำ”
ฉินหย่วนซือเงยหน้ามองเธออย่างประหลาดใจ ก่อนส่ายหน้าแล้วพึมพำเสียงเบา “แต่คนที่บริสุทธิ์ที่สุดคือคุณ...”
หลินซียิ้ม บางทีสายเลือดของคนตระกูลหลินคงเย็นชาไร้เยื่อใยมาแต่กำเนิด เธอโหยหาความรักจากครอบครัว แต่ไม่เคยเรียกร้อง
“แม่รักฉัน ฉันรู้มาตั้งแต่เด็ก บางครั้งแม่ก็ดีกับฉันมาก แต่บางครั้ง...
ฉันคิดว่าแม่คงสับสนมาก เพราะแม่ก็รักคุณเหมือนกัน เวลาที่แม่ดีกับฉัน แม่คงรู้สึกเหมือนกำลังทรยศคุณ...
แม่ใช้ชีวิตลำบากมาก บางทีอาจมีแค่ตอนที่ได้พบคุณเท่านั้นที่แม่รู้สึกมีความสุข