แล้วชิงเป่าไปไหนล่ะ?
อาจเพราะช่วงนี้ได้กินดีอยู่ดี ชิงเป่าถึงฟื้นตัวได้ไม่เลว แถมยังคลุกคลีกับหลินอู๋อู๋อยู่ตลอด ทำให้หลินซีอดกังวลขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
หลินซีเดินหาจนทั่ว ดีมาก ไม่เจอเลย
เด็กเงียบผิดปกติ แปลว่าต้องกำลังหาเรื่องแน่
หลินซีเริ่มกระวนกระวาย จึงลุกไปอีกห้อง
ในโทรทัศน์กำลังฉายการ์ตูน แต่เจ้าตัวเล็กทั้งสองกลับเอาหัวชนกัน ดูอะไรบางอย่างจากแท็บเล็ต
หืม? หลินซีพุ่งเข้าไปด้วยความเร็วประหนึ่งสายฟ้าแลบ คว้าแท็บเล็ตมาได้สำเร็จ!
หลินอู๋อู๋เอียงหัว พลางเกาแก้ม ทำท่าทางน่ารักจนคนใจละลาย “ทาสแมว ได้เวลากินข้าวแล้วเหรอ?”
หลินซีมองชิงเป่า ส่วนชิงเป่าร้อง “อ้าอ้าอ้า...” อยู่สองสามครั้ง ก่อนจะลอยหนีไป
หลินซีหัวเราะเย็นชา พลางชูแท็บเล็ตในมือขึ้น
แล้วก็...
รหัสผ่านผิด? เธอเปิดไม่ได้งั้นเหรอ!
“หลินอู๋อู๋ ไปทำเรื่องไม่ดีอะไรมา ถึงได้เปลี่ยนรหัสผ่าน? อย่าพาชิงเป่าเสียคนล่ะ!”
หลินอู๋อู๋ถอยหลังไปหนึ่งก้าว แววตาเต็มไปด้วยความน้อยใจ “ทาสแมวพูดกับฉันแบบนี้ได้ยังไง ฮือ ชีวิตนี้ยังมีความหมายอะไรอีก สู้ตายไปเสียยังดีกว่า! ฮือ ฮือ ฮือ!” พูดจบก็ทิ้งตัวลงบนเตียง
เดี๋ยวนะ เด็กคนนี้ไปดูอะไรมาเนี่ย ทำไมเล่นใหญ่ขนาดนี้?
หลินซี: สังคมสมัยนี้ทำร้ายเด็กหนักขนาดนี้เลยเหรอ?
ถึงเวลานัดกับฉินหย่วนซือพอดี หลินซีจึงไปตามนัด
สถาบันวิจัยของฉินหย่วนซือตั้งอยู่ในเขตอุตสาหกรรม อาคารไม่สูงนัก ตึกที่สูงที่สุดมีเพียงสามชั้น แต่ใต้ดินยังมีอีกสามชั้น
แถวนี้มีสถาบันวิจัยอยู่หลายแห่ง แต่ละแห่งเป็นอาคารสีขาวหลังเล็ก พร้อมโรงงานเตี้ย ๆ