“อีกอย่าง ไฟฟ้ากับอินเทอร์เน็ตคงอยู่ได้ไม่นาน เครื่องปั่นไฟกับน้ำมันดีเซลเราก็เตรียมไว้บ้างแล้ว แต่ใครจะรู้ว่าจะใช้ได้นานแค่ไหน เรื่องด่วนที่สุดคือต้องหาน้ำมัน คืนนี้พักกันก่อน พรุ่งนี้กลางคืนค่อยออกไป ทุกคนคิดว่ายังไง?”
หลินซีรู้สึกโล่งใจมาก แค่ออกไปด้วยกันครั้งเดียว จ้าวจื้อหยงก็ปรับตัวได้ดีแล้ว สมกับเป็นอาจารย์ของเธอจริง ๆ
“ฉันว่าได้ งั้นพรุ่งนี้กลางคืนออกเดินทางตอนห้าทุ่ม แล้วกลับมาก่อนฟ้าสาง!”
พวกเขาวางแผนเบื้องต้นกันเสร็จ ก็เริ่มกินข้าว
อาหารเป็นพาสต้าเนื้อวัวซอสพริกไทยดำที่หลินซีเอามา
จ้าวเสี่ยวเสี่ยวอุ่นพาสต้า แล้วผัดถั่วงอกจานใหญ่เพิ่มอีกจาน
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะมีคนเยอะหรือเปล่า หลินซีรู้สึกว่าพาสต้าอร่อยขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล
“เสี่ยวเสี่ยว เธออุ่นพาสต้ายังไง ทำไมถึงอร่อยกว่าที่ฉันทำล่ะ?” หลินซีถามอย่างถ่อมตัว
จ้าวเสี่ยวเสี่ยวเม้มปากยิ้มแล้วบอกว่า “พี่ชายเป็นคนอุ่นค่ะ!”
จ้าวจื้อหยงกลอกตา “ของที่เธอทำมันอะไรกัน แค่เอาเนื้อกับเส้นมาคลุกกันมั่ว ๆ ซอสก็ใส่เยอะเกิน ฉันใส่เส้นเพิ่มไปหนึ่งห่อถึงรู้สึกว่าดีขึ้นหน่อย อีกอย่าง น้ำเยอะขนาดนั้น อย่างน้อยก็ควรเคี่ยวให้งวดบ้างสิ…”
จ้าวจื้อหยงอยู่ต่างประเทศมาหลายปี แถมยังเสียดายเงินไม่ยอมกินร้านอาหาร เมนูอื่นเขาทำไม่เป็น แต่พาสต้านี่ถนัดมาก
พอเห็นพาสต้าที่หลินซีทำเป็นกองเละ ๆ สิ่งแรกที่เขานึกถึงคือเสียดายเสบียง
หลินซีรู้สึกผิดอยู่บ้าง แถมยังกังวลขึ้นมาเล็กน้อย ในมิติยังเหลืออีกตั้งเยอะ