เย่เฉินมองทั้งสองคนอย่างปวดหัว ไม่อยากดูพวกเขาฝืนแสดงละครต่อแม้แต่น้อย
เขาบอกเรื่องผู้มีพลังพิเศษกับทั้งคู่ตรง ๆ “อีกไม่กี่วันเรื่องนี้ก็จะประกาศออกมาอยู่แล้ว พอดีเจอพวกคุณเข้า เลยบอกให้รู้กันก่อน
ตอนนี้ทั้งในกองทัพและหมู่ประชาชนเริ่มมีผู้มีพลังพิเศษปรากฏตัวขึ้นเรื่อย ๆ ถ้าพวกเขาเต็มใจ ก็เข้าร่วมกองทัพได้ ถ้าไม่อยาก ก็รวมกลุ่มตั้งทีมกันเองได้เหมือนกัน แค่ไปลงทะเบียนกับกองทัพ ก็รับภารกิจเพื่อสะสมคะแนนได้”
เหอผิงอันพูดต่อ “คะแนนเป็นเงินตราที่ใช้กันทั่วไปในฐานผู้รอดชีวิต เอาไว้ซื้ออาหาร สินค้า แล้วก็ที่พัก สุดท้าย...คง...ต้องไปอยู่ดี”
โจวอี้รีบเสริม “พี่หยง ตอนนั้นพี่จำเป็นต้องจากไป พี่ก็รู้ว่าพวกเราทุกคนเป็นคนที่พี่พามา พี่ไม่พูดไม่จาสักคำก็ทิ้งพวกเราไปแล้ว ตอนนี้สถานการณ์ไม่ปกติ หัวหน้าทีมขออนุมัติจากเบื้องบนแล้ว ขอแค่พี่เต็มใจ จะกลับมาเมื่อไรก็ได้! กลับมาเถอะพี่!”
แววตาของจ้าวจื้อหยงหม่นลง อดรู้สึกกระอักกระอ่วนไม่ได้ ยังไงเขาก็เป็นทหารรับจ้างมานาน ต่อให้คนในทีมไม่ถือสา แต่ตัวเขาเองกลับทำใจยอมรับไม่ได้
เขาฝืนยิ้มแล้วพูดว่า “พวกคุณก็รู้ว่าสุขภาพน้องสาวผมไม่ค่อยดี ผมกลับมาก็เพราะเรื่องนี้ ดังนั้น...”
เย่เฉินพยักหน้าอย่างเข้าใจ เขาอยากให้พี่หยงกลับเข้าทีม แต่ก็ไม่อยากบังคับอีกฝ่าย
“ก็จริง ตอนนี้โลกไม่สงบ เด็กผู้หญิงยังไงก็ต้องมีคนดูแล แต่ทางเบื้องบนก็คิดเผื่อพวกเราไว้แล้ว ครอบครัวทหารเข้าไปอยู่ในฐานทหารได้ ส่วนครอบครัวของนายทหารที่มียศต่ำกว่าพันตรี ถ้าอยากอยู่ในฐานผู้รอดชีวิตก็ทำได้เหมือนกัน ยังไงก็ตาม ไม่ว่าพี่จะเลือกทางไหน พวกเราก็สนับสนุนทั้งนั้น ถ้าต้องการให้ช่วยก็บอกได้เลย!”