เธอล้างกุ้งจนสะอาดอย่างรวดเร็ว เด็ดเส้นดำออก ใส่จานแล้วยกไปวางบนโต๊ะ
ชิงเป่ากอดหลอดดูดน้ำแตงโมไว้แน่น แล้วดูดจ๊วบ ๆ อย่างว่าง่าย
หลินอู๋อู๋เกาะขอบโต๊ะ พลางสูดกลิ่นหอมของหม้อไฟอย่างมีความสุข “อ้าม! ในที่สุดก็มีของอร่อยกินสักที กินบะหมี่จืด ๆ นั่นหมดแล้ว!”
หลินซีเหลือบมองมัน แล้วคิดในใจว่า ช่างไร้เดียงสาจริง ๆ บะหมี่นั่นยังเหลืออีกตั้งครึ่งหนึ่ง
หลินอู๋อู๋ไม่ชอบปากร่างแมวที่เล็กเกินไป จึงเปลี่ยนกลับเป็นร่างเสือ อ้าปากเผยเขี้ยวแหลมเรียงเป็นแถว ส่งเสียงครืดคราดขณะกินเนื้อชิ้นเล็ก ๆ ที่หลินซีคีบใส่ชามให้
หลินซีถามมันไปพลางกินไปพลาง “วันนี้ทำอะไรในมิติเหรอ?”
“อ้าม! ตอนเช้าฉันไปเที่ยวสวนสนุกดีดีนี แล้วก็ไปจับกระต่ายมาได้หลายตัว พวกมันวิ่งเร็วมากเลยนะ แต่ยังไงก็หนีคมวายุของฉันไม่พ้นหรอก!” หลินอู๋อู๋พูดอย่างภาคภูมิใจ
“ฉันให้ชิงเป่าเอาไปเก็บไว้ในโกดังแล้ว ฉันอยากกินเนื้อกระต่าย!”
โห! หางชี้โด่ขึ้นมาแล้ว!
หลินซีคีบกุ้งให้มันสองตัว “กิน ๆ ไปก่อน กินนี่ก่อน!”
กุ้งตัวโตที่เพิ่งจับขึ้นมาจากลำธารลงไปอยู่ในหม้อไฟ เนื้อแน่นหวานสด อร่อยจริง ๆ!
หลินอู๋อู๋ที่เลือกกินถึงกับเคี้ยวเปลือกกุ้งกรุบ ๆ กินอย่างเอร็ดอร่อย
กว่าหลินซีจะเก็บกวาดเสร็จก็สองทุ่มแล้ว
ตอนนี้ท่อระบายน้ำก็ใช้ไม่ได้ ขยะทิ้งไม่ได้ ทำได้แค่รวบรวมเอาไว้ในโกดังขยะเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในมิติ ข้างในมีตู้คอนเทนเนอร์วางอยู่
กองไว้ก่อนแล้วกัน รอให้พื้นดินโผล่พ้นน้ำเมื่อไร ค่อยเอาไปฝัง
หลินซีเพิ่งนั่งลง หลินอู๋อู๋ก็วิ่งเข้ามาหา พลางตะกุยขาเธอ
“อ้าม! ทาสแมว กุ้งที่ฉันจับมาก่อนหน้านี้อยู่ไหน?”