เย่เฉินเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงพูดว่า “ผมจำได้ว่าฝั่งนั้นมีของใช้สำหรับสัตว์เลี้ยง คุณหลินอยากไปดูไหมครับ?”
หลินซีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปมองชั้นวางด้านหลัง
เย่เฉินพูดอย่างใส่ใจว่า “ให้พวกเขาจัดของที่คุณซื้อก่อนหน้านี้ใส่กล่องให้ด้วยเลยไหมครับ เอาไปวางไว้ตรงจุดเฝ้ายามทางออก ตอนคุณจะไปก็หยิบติดมือไปได้เลย”
นี่เขาจะช่วยแพ็กของที่เธอซื้อก่อนหน้านี้ให้ด้วยงั้นเหรอ?
คนพวกนี้ว่างกันขนาดนี้เลยหรือไง?
หลินซีพยักหน้า แล้วเดินไปดูด้วยกันกับเขา
เย่เฉินคนนี้คุยง่ายขนาดนี้ ไม่รู้เลยว่าคิดจะเล่นลูกไม้อะไรอยู่!
ของใช้สำหรับสัตว์เลี้ยงถูกทิ้งขว้างจริง ๆ นอกจากอาหารแมวแล้ว อย่างอื่นลดราคาเหลือแค่สามถึงห้าเฉิน
ก็จริง คนยังแทบจะเอาชีวิตไม่รอด ใครจะไปสนใจสัตว์เลี้ยงกัน!
หลินซีเรียกหลินอู๋อู๋ออกมา ให้มันเลือกเอง
มันไม่ยอมออกจากกระเป๋า ใช้แค่สองอุ้งเท้าเกาะขอบกระเป๋าไว้ แล้ววางหัวพาดลงไปอย่างเบื่อหน่าย ของพวกนี้มันมีอะไรน่าสนใจ มันไม่เห็นอยู่ในสายตาหรอก มันเป็นสัตว์กลายพันธุ์ที่เคยเห็นโลกกว้างมาแล้วนะ
เย่เฉินเหลือบมองแมวตัวนี้ เห็นท่าทางไม่เกรงกลัวอะไรของมันก็รู้เลยว่าหลินซีต้องตามใจมันมากแน่ ๆ
“ตรงนี้เลยครับ ตอนลาดตระเวนเมื่อเช้าผมเห็นแล้ว มีทั้งอาหารแมวและทรายแมว!” เย่เฉินชี้ให้เธอดู
มีอาหารแมวจริง ๆ ด้วย หลินซีรู้สึกซับซ้อนขึ้นมานิดหน่อย
ในชาติก่อน อาหารแมวอาหารหมาเป็นของดีที่ต่อให้แย่งกันก็ยังหาไม่ได้ อย่างน้อยก็สะอาดกว่าหนูกับแมลงสาบมาก แถมยังมีส่วนผสมของเนื้อสัตว์กับผักด้วย