ไม่นานนัก ก็มีเสียงร้องขอความช่วยเหลือดังขึ้น
โอ้โห มาแล้วสินะ
“ฮ่า ๆ ๆ ยัยคนสวย หนีสิ ทำไมไม่หนีแล้วล่ะ? ฮ่า ๆ ๆ!”
หลินซีกับเย่เฉินเลิกคิ้วพร้อมกัน แผนสาวงามเหรอ?
คนสองคนกับเสือหนึ่งตัวรีบวิ่งไปทันที กลัวกับดักจะหนีหายไปเสียก่อนจริง ๆ
หญิงสาวคนหนึ่งอายุราวยี่สิบกว่า ผมยาวหยักศก ผิวขาว ตรงมุมปากมีรอยเขียวช้ำเล็กน้อย ขนตายาวจับคู่กับดวงตารูปดอกท้อ ช่างมีเสน่ห์ไม่น้อย เธอสวมเสื้อขนเป็ดสีขาวนวลเข้ารูปตรงเอว ชายเสื้อเปื้อนเลือด ดูน่าสงสารจับใจ
ชายฉกรรจ์สามคนกดเธอไว้กับพื้นน้ำแข็ง เธอดิ้นรนสุดแรง พยายามหลุดจากการจับกุม
ระหว่างดิ้นรน เธอพลันเห็นหลินซี แววตาฉายความยินดีขึ้นมาวูบหนึ่ง “พี่สาว ช่วยด้วยค่ะ ช่วยฉันที ฉันเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยตงต้า ออกมาตามหาเพื่อนร่วมชั้น อ๊า! ปล่อยฉันนะ!”
“ไอ้หน้าขาว ไสหัวไป อย่ามายุ่งเรื่องชาวบ้าน!” ทั้งสามเหลือบมองพวกเขา ก่อนหนึ่งในนั้นจะตะคอกใส่เย่เฉิน
เย่เฉินทำหน้าโกรธ แต่ไม่กล้าต่อต้าน เขาเพียงดึงแขนหลินซีแล้วกระซิบว่า “ซีซี พวกมันมีตั้งหลายคน ไม่งั้นเรากลับ...”
หลินซีถลึงตาใส่เขา หมอนี่คิดบทเพิ่มเองได้ยังไงเนี่ย
เธอพูดอย่างขุ่นเคืองว่า “จะทำแบบนั้นได้ยังไง เราจะยืนดูพวกมันรังแกผู้หญิงคนนี้เฉย ๆ โดยไม่ช่วยเหรอ! มีคนเยอะแล้วไง เป็นนายเองที่ไม่ได้เรื่อง ฮึ! ฉันไม่กลัวพวกมันหรอก อู๋อู๋ ไปจัดการพวกมันเลย! น้องสาว ไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะช่วยเธอเอง!”