หลินซีจ้องประตูใหญ่อย่างขุ่นเคือง มิน่าล่ะถึงได้สนิทกับตาเฒ่าจ้าวเหมือนพี่น้องแท้ ๆ กัน ปากของทั้งคู่ชวนโมโหเหมือนกันไม่มีผิด!
หลินซีกระดกน้ำหมดขวดรวดเดียวถึงค่อยสงบลงได้ เธอเตือนตัวเองว่าคนนั้นเผาไม่ได้ เผาไม่ได้
แต่พอหันไปก็เห็นหลินอู๋อู๋ฟุบอยู่บนโต๊ะกลาง ดวงตาเหม่อมองไปทางไหนก็ไม่รู้ เห็นชัดว่ากำลังมีเรื่องกลุ้มใจ
หรือมีใครล้อว่ามันอ้วนอีกแล้ว จนเจ้าเด็กนี่เสียความมั่นใจ?
คงเป็นเย่เฉินนั่นแหละ ฮึ! สักวันเผาหมอนั่นแน่!
หลินซีทำทีเป็นไม่ใส่ใจ นั่งลงบนโซฟา เอามือเท้าคางแล้วสบตากับหลินอู๋อู๋
“ลูกอู๋อู๋ มีเรื่องกลุ้มใจเหรอ?”
หลินอู๋อู๋ถึงค่อยละสายตากลับมามองเธอ
มันลุกขึ้น เดินเข้ามาซุกในอ้อมแขนหลินซี พลางส่งเสียงอู้อี้แล้วถูไถไม่หยุด
“เป็นอะไรไป ใครแกล้งอู๋อู๋ของเราเหรอ?” หลินซีจุ๊บหน้าผากมัน
“อ้าวอู้ ทาสแมว ฉันอิจฉาหัวหน้าทีมเย่นั่นจังเลย!”
“เขามีอะไรให้อิจฉา สักวันฉันก็ปั้นตุ๊กตาแป้งได้เหมือนกัน มีอะไรน่าภูมิใจนักหนา!”
“อ้าวอู้ ตุ๊กตาแป้งเหรอ? ปั้นคนอะไร? ไม่ใช่ตุ๊กตาแป้งสักหน่อย เป็นลูกน้องต่างหาก! เขามีลูกน้องตั้งเยอะ ดูน่าเกรงขามมากเลย! อ้าวอู้ แต่ลูกอู๋อู๋ที่ทั้งเชื่อฟังทั้งน่ารัก กลับไม่มีสักคน... ไม่มีเลยสักคน!”
“ลูกน้องเหรอ? พวกนั้นไม่ใช่ลูกน้องสักหน่อย พวกเขาเป็นทหาร เป็นเพื่อนร่วมทีม เป็นสหายร่วมรบของเขา!”