เย่เฉินเสร็จจากการผลัดหนึ่งแล้วก็เดินมานั่งข้างเธอ
“ขอบคุณนะ!”
ดวงตาของเย่เฉินงดงามมาก พอยิ้มแล้วก็ราวกับดวงดาวพร่างพราว
หรือเพราะเหตุนี้ ครอบครัวเขาถึงตั้งชื่อว่าเฉินกันนะ หลินซีคิดเรื่อยเปื่อย
เธอทำหน้าขรึมแล้วพูดว่า “ไม่ต้องขอบคุณหรอก แค่ร่วมมือกันเท่านั้น ฉันต้องเก็บถ่านกับแต้มด้วย!”
มุมปากของเย่เฉินยกสูงขึ้น เขาทำท่าลำบากใจ “ควรแล้วล่ะ! แต่บุญคุณที่ช่วยชีวิตไว้แบบนี้ ฉันไม่มีอะไรตอบแทน จะทำยังไงดีนะ...”
หลินซีเริ่มระแวดระวัง หมายความว่ายังไง! คิดจะเกาะเธอไม่เลิกหรือไง! สรุปเขาจะตอบแทนบุญคุณหรือแก้แค้นกันแน่? รู้อย่างนี้ไม่น่าช่วยไว้เลย!
เย่เฉินมองเด็กสาวตรงหน้า แววตาที่ค่อย ๆ ระวังตัวของเธอมีความเสียใจปนอยู่ เขากลั้นไม่ไหวจนหัวเราะลั่น
หลินอู๋อู๋ได้ยินเสียงก็รีบวิ่งพรวดเข้ามา เบียดแทรกกลางคนทั้งคู่แล้วมองซ้ายมองขวา “ทาสเก็บอึ พวกเธอแอบกินอะไรกันอยู่เหรอ?”
หน้าหลินซีคล้ำลงทันที
ไอ้ลูกอกตัญญู!
ต้นไม้กลายพันธุ์ทิ้งลำต้นหลักไป กิ่งก้านนับไม่ถ้วนโค่นลงมา ดูคล้ายซากปรักหักพังของหมู่บ้านจัดสรรที่ถล่มทลาย เย่เฉินกับพวกใช้เวลาถึง 2 ชั่วโมงกว่าจะเปิดทางได้
พอออกมาเห็นซากปรักหักพังกว้างใหญ่ตรงหน้า ทุกคนก็ถึงกับตะลึง ความรู้สึกเหมือนรอดตายหวุดหวิดหวนกลับมาอีกครั้ง
บนซากปรักหักพัง มีคนถืออุปกรณ์ค้นหาอะไรบางอย่างอยู่ห่างออกไปไม่ไกล พอเห็นเย่เฉินกับพวกก็ยิ่งตื่นเต้นสุดขีด ตะโกนเสียงดังว่า “อยู่ทางนี้! พวกเขายังมีชีวิตอยู่ทุกคน!”