ไอ้แผลเป็นมองหลินซีตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาหื่นกาม “ฮ่า ๆ ๆ น้องสาว อยากทำอะไรก็ทำเลยสิ……”
คนรอบข้างหัวเราะเสียงประหลาด “พี่แผลเป็น อย่าลืมพวกพี่น้องล่ะ!”
สวี๋กว่างชิงโกรธจนตัวสั่น “พวกคุณ! ทำแบบนี้ได้ยังไง นี่มันผิดกฎหมายนะ!”
“ฮ่า ๆ ๆ ไอ้โง่ที่ไหนกัน ยังฝันกลางวันอยู่ได้! พวกเราทำผิดกฎหมายแล้วจะทำไม แจ้งตำรวจสิ เรียกตำรวจมาจับเลย!”
คนหลายคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กำเริบเสิบสานสุดขีด คนที่อายุน้อยที่สุดก็น่าจะเพิ่งอายุสิบห้าหรือสิบหกปีเท่านั้น
หลินซียืนหันหลังให้ไอ้แผลเป็น ก่อนแบมือทั้งสองข้างให้จ้าวจื้อหยง ยักไหล่แล้วส่ายหน้า แสดงท่าทีเสียดาย ตอนนี้เห็นชัดว่าไม่ใช่เธอหาเรื่อง แต่เรื่องต่างหากที่มาหาเธอ
จ้าวจื้อหยงพยักหน้า ก่อนพุ่งตัวเข้าใส่คนรอบข้างทันที มีดในมือกรีดไปยังลำคอของพวกนั้นอย่างรวดเร็ว
คนเหล่านั้นทั้งตกใจทั้งเดือดดาล ต่างเงื้อท่อเหล็กกับมีดปังตอขึ้นฟันเขา แต่ความเร็วแค่นั้นไม่อยู่ในสายตาจ้าวจื้อหยงเลย
ทันทีที่จ้าวจื้อหยงพุ่งเข้าใส่ หลินซีก็สะบัดมือขว้างเปลวไฟก้อนหนึ่งใส่ไอ้แผลเป็น มองเขาร้องโหยหวนเสียงดัง ก่อนจะเงียบสนิทราวกับไก่ถูกเชือด
จากนั้นเธอก็กรีดคอคนที่เหลือทีละคน เห็นพวกนั้นดิ้นรนใกล้ตายแล้วหลินซีก็ทนไม่ได้ จึงส่งลูกไฟเล็ก ๆ ให้คนละลูก เผาพวกเขาจนไหม้เกรียม
“อ๊ากกกก!” เสียงกรีดร้องดังระงม
หลินซีนับดูแล้วรู้สึกว่าไม่ถูกต้อง ทั้งเก้าคนถูกเผาจนเป็นตอตะโกแล้ว ทำไมยังร้องกันอยู่ล่ะ
จ้าวจื้อหยงมองกองถ่านดำ ก่อนล้วงกระเป๋าอย่างตระหนี่หยิบกระดาษทิชชู่ออกมาแผ่นหนึ่ง เช็ดเลือดบนมือ