ถึงจะเป็นแบบนี้ ก็ยังมีคนอีกนับไม่ถ้วนที่ไม่พอใจ
เพราะพวกเขาเพิ่งผ่านยุคที่มีเสบียงเหลือเฟือมา แล้วต้องย้อนกลับไปใช้ชีวิตในยุคที่แม้แต่อาหารยังขาดแคลน ความพยายามและการต่อสู้ดิ้นรนของผู้คนมากมายตลอดหลายปี ต้องเผชิญกับการเริ่มต้นใหม่จากศูนย์
หลินซีจินตนาการออกเลยว่า เมื่อผู้คนต้องเผชิญกับข้อกำหนดจำกัดการซื้อเหล่านี้ ความโกรธแค้นที่มีต่อพวกผู้มีอำนาจย่อมปะทุเป็นจลาจลอย่างไม่ต้องสงสัย
ไม่อย่างนั้น รอบบริเวณคงไม่มีจุดซุ่มยิงมากมายขนาดนั้น นั่นคงเป็นบทเรียนที่แลกมาด้วยเลือดสินะ
แต่คนพวกนั้นทำอะไรผิดหรือ?
พวกเขาแค่อยากมีชีวิตอยู่ อยากมีชีวิตที่ดีขึ้น พวกเขาไม่ได้ผิด คนที่ผิดคือยุคสมัยนี้ คือวันสิ้นโลกนี้
สีหน้าของหลินซีดูย่ำแย่มาก
สีหน้าของคนอื่น ๆ ก็ไม่น่าดูเช่นกัน
ทุกคนปรึกษากันครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจเข้าแถวซื้อเสบียงที่พอจะซื้อได้กลับไปให้หมดก่อน
หลินซีไม่อยากไปแย่งซื้อของจำเป็นต่อการดำรงชีวิตเหล่านั้น จึงไม่ได้ไปกับพวกเขา
หลินอู๋อู๋ยืนอยู่ในกระเป๋า ยื่นหัวออกมา วางอุ้งเท้าหน้าทั้งสองข้างพาดขอบกระเป๋า แล้วมองซ้ายมองขวาอย่างสนใจ
มีวิทยุขายด้วยหรือ?
กล่องเล็กสีดำสนิท ขนาดครึ่งฝ่ามือ หนา 5 เซนติเมตร แถมยังหนักอยู่บ้าง มีแค่ฟังก์ชันวิทยุพื้นฐานกับปรับระดับเสียง แต่กลับขายในราคา 5,000 หยวน
หลินซีถามว่า “ซื้อได้กี่เครื่องคะ?”
พนักงานขายตอบว่า “ใช้บัตรประชาชนซื้อได้คนละเครื่องเดียว หลังซื้อไปแล้วต้องเก็บรักษาให้ดี ถ้าทำหายก็ไม่มีเครื่องทดแทนให้นะครับ!”
หลินซีซื้อมาเครื่องหนึ่ง แต่ต้องยืนยันตัวตนบนโทรศัพท์มือถือก่อน ถึงจะซื้อได้