ไอศกรีมแท่งถูกเก็บเข้าไปในมิติส่วนตัว วางรวมกับไอศกรีมถ้วย
พอมองดูแล้ว ไอศกรีมแท่งมีน้อยเหลือเกิน ถึงไอศกรีมถ้วยจะอร่อย แต่ถ้าพูดถึงการคลายร้อน ยังไงก็ต้องยกให้ไอศกรีมแท่ง
หลินซีไปถึงโรงงานไอศกรีมแท่ง และได้รับการต้อนรับอย่างกระตือรือร้น
โรงงานแห่งนี้ได้เปรียบโดยธรรมชาติ หาเจอคนซื่อ ๆ สักคนไม่ง่าย พอยอดขายจึงพุ่งขึ้นทันที
ไอศกรีมแท่งทั้งดีทั้งถูก ตุนไว้สักหลายตันก็ใช้เงินไม่กี่มากน้อย
ทั้งสองฝ่ายต่างพอใจ!
ระหว่างทางกลับโรงแรม เธอเห็นรถบรรทุกทหารหลายคันบรรทุกสินค้าเต็มคัน
หลินซีมองภาพนั้นอย่างเหม่อลอย ในที่สุดพวกเขาก็เชื่อแล้วหรือ?
ตอนอยู่ในสหรัฐอเมริกา หลินซีเขียนข้อมูลจากชาติก่อนเป็นอีเมลฉบับหนึ่ง แล้วส่งให้สำนักงานความมั่นคงแห่งชาติ
เธอฝากความหวังไว้ แต่ก็ไม่กล้าหวังมากเกินไป
พูดกันตามตรง หากชาติก่อนมีใครมาเตือนเธอล่วงหน้าว่าวันสิ้นโลกกำลังจะมาถึง เธอก็คงทำได้แค่หัวเราะเยาะ
หลินซีสูดอากาศเย็นเยียบเข้าไป ก่อนตัดสินใจแวะไปตุนผักดองที่โรงงานอีกหน่อย แล้วค่อยกลับบ้าน
แต่หลินซีไม่รู้เลยว่า ในวันที่ 16 มกราคม บรรดาผู้อาวุโสทั้งหมดได้วางงานทุกอย่างไว้ก่อน แล้วพาคนจากตำแหน่งสำคัญมาร่วมกันอ่านอีเมลของเธออย่างละเอียด
วันที่ 16 มกราคม เวลา 9 โมงเช้า บรรดาผู้อาวุโสทยอยนั่งลงในห้องทำงาน
ในห้องไม่มีโทรศัพท์ คอมพิวเตอร์ หรืออุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ใด ๆ แต่ก็ยังเปิดเครื่องรบกวนคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า
ลั่วชิงโจวแจกกระดาษเอสี่หลายแผ่นที่เย็บติดกันให้แต่ละคน แล้วให้ทุกคนอ่าน
การประชุมที่มีมาตรการรักษาความปลอดภัยระดับนี้ไม่ได้จัดขึ้นบ่อยนัก แต่ก็ใช่ว่าจะไม่เคยมี บรรดาผู้อาวุโสจึงไม่ได้คัดค้านอะไร
แต่ครั้งนี้...
“นี่มันเรื่องอะไรกัน? นิยายหรือไง? พวกเราทุกคนต้องอ่านนี่เหรอ? แน่ใจนะว่าไม่ผิด?” ผู้อาวุโสสี่เป็นคนแรกที่อ่านกวาด ๆ จบ ความคิดแรกของเขาคือมีอะไรผิดพลาดแน่