หัวหน้าสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติอย่างลั่วชิงโจวกลับไม่ได้นอนทั้งคืน
ย้อนเวลากลับไปตอนเที่ยงวัน
เซี่ยเสี่ยวเว่ยกินข้าวที่โรงอาหารเสร็จแล้วก็กลับมาที่ห้องทำงาน เปิดดูข่าวไปเรื่อยเปื่อย
พอเห็นข่าวที่ว่า “วันที่ 31 ธันวาคม เวลา 10 โมงครึ่ง ภูเขาไฟจะเริ่มปะทุ” แก้วมัคในมือก็ร่วงลงพื้น
กล่องจดหมายของสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติเปิดให้บุคคลภายนอกส่งข้อความได้ ทุกวันจึงมีข้อมูลมากมายส่งเข้ามา
มีเจ้าหน้าที่กลุ่มหนึ่งห้าคน รับหน้าที่อ่านอีเมลและจัดหมวดหมู่ข้อมูลเหล่านั้นโดยเฉพาะ
วันที่ 15 พฤศจิกายน เขาได้รับอีเมลฉบับหนึ่ง
แม้เนื้อหาจะเหลวไหลแค่ไหน เขาก็ยังอ่านจนจบอย่างตั้งใจ
เขาสรุปว่าอีเมลฉบับนี้ไม่แต่งขึ้นก็เป็นอาการหลงผิด
แต่ด้วยความจำเป็นเลิศที่อ่านครั้งเดียวก็ไม่ลืม เขาจึงจำสิ่งที่อีเมลเรียกว่าเหตุการณ์สำคัญไว้ได้
หนึ่งในนั้นระบุว่า วันที่ 20 พฤศจิกายน เวลา 17.00 น. จะเกิดสึนามิที่แห่งหนึ่ง
แล้วในวันที่ 20 เหตุการณ์นั้นก็เกิดขึ้นจริง
แต่หลังวิเคราะห์แล้ว เขาคิดว่าเมื่อพิจารณาจากข้อมูลสภาพอากาศ ก็มีโอกาสคาดการณ์แบบนั้นได้ การที่คำทำนายเป็นจริงจึงน่าจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญ
กระทั่งวันนี้ ตอนเที่ยง คำทำนายเกิดขึ้นจริงอีกครั้ง เขารู้ดีว่าความบังเอิญไม่มีทางเกิดขึ้นซ้ำสอง
แต่เหตุการณ์ที่อีเมลบรรยายไว้นั้นเหลวไหลเกินไป เป็นไปไม่ได้ว่าจะเกิดขึ้นจริง
เขาจึงตรวจสอบชื่อและอาชีพของบุคคลที่ถูกกล่าวถึงในอีเมล
ผลตรวจยืนยันว่า บุคคลที่เอ่ยถึงในอีเมลมีอยู่จริงเพียงบางส่วน บางคนเป็นทหารประจำการ บางคนทำงานอยู่ในหน่วยงานรัฐ
ส่วนที่เหลือ ระบบปฏิเสธคำขอค้นหาของเขา เขาไม่มีสิทธิ์เข้าถึงข้อมูล
เขาจึงวิ่งกระหืดกระหอบไปหาหัวหน้าลั่ว
ตั้งแต่ระบบปฏิเสธคำขอค้นหา เขาก็รู้สึกได้ทันทีว่างานนี้ไม่ดีแน่