“อ๊าก!!!”
เช้าตรู่วันถัดมา เสียงกรีดร้องดังก้องไปทั่วเรือนพักฟื้น
ตอนหร่วนเถาผลักประตูออกไป นางเห็นผู้เล่นร่างสูงผอมคนหนึ่งนั่งอยู่หน้าห้อง จ้องมือตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อ
แขนของเขามีจุดสีน้ำตาลผุดขึ้นมา ผิวหน้าหย่อนคล้อย ชั่วข้ามคืนเขาแก่ลงไปยี่สิบปี
ห้องข้าง ๆ ผู้เล่นวัยกลางคนยืนอยู่หน้ากระจก คอยทึ้งผมหงอกเต็มศีรษะของตัวเองไม่หยุด
“ฟันของฉัน...” เฉียวเฉียวเอามือปิดปากแล้ววิ่งออกมา เสียงพูดลอดลมออกมา “พี่หร่วนเถา ฟันฉันโยกแล้ว...”
ไต้ขุยพิงกรอบประตู หอบหายใจอย่างหนัก
แขนที่เมื่อวานยังยกถังไม้ได้ วันนี้เหลือแต่หนังหุ้มกระดูก เส้นเลือดสีเขียวปูดโปนบนหลังมือราวกับคนแก่
ชั่วข้ามคืน ผู้เล่นทุกคนแก่ลง
มีเพียงสองคนที่ไม่เปลี่ยนแปลง
หร่วนเถายืนอยู่ท่ามกลางแสงยามเช้า สีหน้าสดใสเป็นปกติ
ไม่ไกลจากด้านหลังนาง เสิ่นจ้าวซูพิงกำแพง กระเป๋าหนังสือเก่าสีดำห้อยอยู่ข้างตัว ไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย
“พวกนาย...” ดวงตาของชายร่างสูงผอมแดงก่ำ เขาจ้องหร่วนเถาเขม็ง “ทำไมพวกนายถึงไม่เป็นอะไร?”
จากนั้นก็มีคนตระหนักขึ้นมา “เป็นเพราะการชั่งหนัง! เมื่อคืนมีแค่สองคนนั้นที่ไม่ได้ชั่งหนัง”
【เชี่ย คนที่ชั่งหนังโดนกันหมดเลย】
【พอชื่อถูกลงทะเบียนในสมุดชั่งหนัง = ถูกสูบสุขภาพไป เมื่อคืนชาวบ้านไม่มีใครตายสักคน ผลคือผู้เล่นแก่ลงกันหมด】
【มิน่าล่ะ ช่วงสองวันนี้เหล่าเอ็นพีซียิ่งดูมีชีวิตชีวาขึ้นเรื่อย ๆ ที่แท้สูบอายุขัยของผู้เล่นไปนี่เอง】
มีรหัสผู้ใช้สีเทาหลายชื่อปะปนอยู่ พิมพ์ข้อความอย่างไม่รีบร้อน
【สองคนนั้นแอบออกไป ใครจะรู้ว่าได้รู้อะไรมาล่วงหน้าหรือเปล่า】
【ผมขาวในคืนเดียว จุ๊ ๆ ฉันกลืนความแค้นนี้ไม่ลงหรอก】
【ก็เป็นผู้เล่นในดันเจี้ยนเดียวกันแท้ ๆ ทำไมบางคนถึงได้เป็นกรณีพิเศษ?】
เมิ่งอู๋เหยียนนั่งอยู่บนขั้นบันได เขาเคยได้รับบาดเจ็บ จึงแก่เร็วที่สุด ผิวหนังย่นเป็นชั้น ๆ แล้ว
เขาคิดไม่ออกว่าปัญหาเกิดขึ้นตรงไหนกันแน่
พวกเขาต้องทำตามกฎของเอ็นพีซี จึงจะเข้าเงื่อนไขแช่น้ำพุร้อนและผ่านด่านได้อย่างราบรื่น
แต่ตอนนี้พวกเขาไม่เพียงไม่แข็งแรงขึ้น กลับยังแก่ลงเร็วกว่าเดิมด้วยซ้ำ