ก้นบ่อ ไม้วัดกระดูกสีขาวขยับตามเสียง ลุกตั้งขึ้นมาครึ่งท่อน พุ่งเข้าหาคนที่กำลังตกลงไป
วินาทีวิกฤต ผ้าแพรแดงหลายเส้นพุ่งออกมาจากอ้อมแขนของหร่วนเถา
พันรอบเอวของหร่วนเถา แล้วประคองร่างเธอไว้กลางอากาศ
หร่วนเถาคว้าผ้าแพร อาศัยแรงเหวี่ยงตัว ปลายเท้าแตะผนังบ่อ ก่อนพลิกตัวกลับขึ้นขอบบ่อ
เท้าทั้งสองแตะพื้น หร่วนเถาถอนหายใจอย่างโล่งอก ลูบผ้าแพรแดงเบา ๆ
เธอกระซิบว่า “ขอบใจนะ ซิ่วซิ่ว”
ต้องขอบคุณปิ่นประดับไข่มุกที่ซิ่วซิ่วมอบให้เธอ มันช่วยชีวิตเธอไว้ในช่วงเวลาสำคัญ
ไม้วัดกระดูกสีขาวลอยค้างอยู่กลางบ่อ ไม่พบเป้าหมาย
ผู้เล่นวัยกลางคนตกใจจนขาข้างหนึ่งลื่นลงไปในบ่อแล้ว
ไม้วัดกระดูกหันกลับมา
“ช่วยด้วย...” เขายื่นมือไปทางฝั่ง “ดึงผมขึ้นที! ขอร้องล่ะ”
ไม่มีใครกล้าพุ่งเข้าไป กลัวว่าจะถูกมันตอบโต้
หร่วนเถายืนนิ่งอยู่บนขอบบ่อ ก้มมองเขาด้วยแววตาสงบนิ่ง
“คุณลงมือก่อนเอง”
จะโทษเธอที่ไม่ช่วยก็ไม่ได้
ไม้วัดกระดูกแนบเข้ากับขาของเขา คนที่อยู่บนฝั่งต่างหันหน้าหนี
พอหันกลับไปอีกครั้ง ในบ่อก็มีโครงกระดูกเพิ่มขึ้นมาสองร่าง
วินาทีถัดมา ไม้วัดกระดูกผงกขึ้นอีกครั้ง ลอยอยู่เหนือผิวน้ำ ข้อต่อกระดูกขยับราวกับกำลังหาเป้าหมายรายต่อไป
“มัน... มันคลุ้มคลั่งแล้ว รีบหนี!”
ทั้งลำตัวของมันเปล่งแสงขาวเย็นเยียบ กวาดเข้าใส่ผู้เล่นบนขอบบ่อ
ผู้เล่นแตกฮือหนีกันคนละทิศละทาง ราวหินริมบ่อที่ถูกไม้วัดกระดูกกวาดผ่านแตกกระจายเป็นชิ้น ๆ
ไม้วัดกระดูกพุ่งตรงเข้าหาเสิ่นจ้าวซู
เขาเอียงตัวเล็กน้อย หลบการกวาดของไม้วัดกระดูก จากนั้นใช้สองนิ้วกดลงบนข้อบนสุดของมันเบา ๆ
ท่อนกระดูกสีขาวซีดนั้นแตกร้าวอย่างไร้สุ้มเสียง
รอยร้าวแล่นไปตามข้อต่อกระดูก ก่อนที่ไม้วัดกระดูกทั้งแท่งจะแตกเป็นท่อน ๆ และร่วงลงสู่ก้นบ่อในพริบตา