หร่วนเถานั่งลงโดยเอนหลังพิงบานประตู
คนที่ลากเธอเข้ามาปล่อยมือ แล้วถอยหลังไปครึ่งก้าว
ในความมืด เสิ่นจ้าวซูยืนอยู่ในห้องกั้นของเธอโดยสะพายกระเป๋าหนังสือเก่าไว้ด้านหลัง สภาพสมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วน
เจ้าหางน้อยร้องไห้โฮออกมา
หร่วนเถาแบมือซ้ายออก
ปมถักคุ้มภัยสีซีดเส้นหนึ่งนอนอยู่กลางฝ่ามือ เป็นของที่หญิงชราทิ้งไว้ให้
ปลายปมเริ่มรุ่ย เห็นได้ชัดว่าผูกติดตัวมานานหลายปี
หร่วนเถานึกถึงตอนกลางวัน หญิงชราที่หาบน้ำเดินผ่านกองรองเท้าไม้ รอยด่างสีน้ำตาลบนหลังมือจางลง แผ่นหลังก็เหยียดตรงขึ้น
อีกสองวัน บางทีอาจจะดีขึ้นอีก
น่าเสียดาย...
หร่วนเถาถอนหายใจ เก็บของลงกระเป๋าแนบตัว
【เมื่อกี้ฉันช็อกจนวิญญาณแทบหลุด】
【คุณย่าโจวชุ่ยฮวา... กลางวันยังยิ้มให้เฉียวเฉียวอยู่เลย】
【ถ้าคุณชายเงาอยู่ก็คงดี เขาทนเห็นเถาเป่าเสียเปรียบไม่ได้ที่สุด】
【อย่าพูดถึงเลย เขาไม่โผล่มาตั้งสองดันเจี้ยนแล้ว ได้ยินว่ากำลังพัก】
หร่วนเถาหันกลับไปมองเสิ่นจ้าวซู “คุณไม่เป็นอะไร”
“คิดว่าผมเป็นอะไรหรือ?” เสิ่นจ้าวซูถามกลับแทนคำตอบ
หร่วนเถาส่ายหน้า “ไม่รู้ คนที่ร้องขอความช่วยเหลือไม่ใช่คุณ แต่เสียงดังมาจากทางบ่อน้ำพุร้อนศักดิ์สิทธิ์”
ส่วนเสิ่นจ้าวซูไปขโมยตาน้ำพุที่บ่อน้ำพุร้อนศักดิ์สิทธิ์ ก็เพราะคำขอของเธอ
เสิ่นจ้าวซูมองเธอ “เพราะอย่างนั้นถึงออกมา?”
“ฉันต้องเช็กให้แน่ใจว่าคุณไม่เป็นอะไร” หร่วนเถาพูดจากใจจริง
เสิ่นจ้าวซูยืนอยู่ในความมืด เงียบไปเนิ่นนาน
เขายกมือกดกระดุมแป๊กที่กระเป๋าด้านข้างของกระเป๋าหนังสือให้ติดกัน