เผยจี้ยืนอยู่ในบ้าน มองหมีลากหานตงหายลับไปตรงทางเดิน
วันรุ่งขึ้น ทุกคนออกจากบ้านกันแต่เช้า
เมื่อคืนมีคนตายไปสองคน ความเร็วที่ดันเจี้ยนนี้กลืนกินคนกำลังเพิ่มขึ้น
「กฎบอกว่าอยู่ในห้องแล้วจะปลอดภัย แต่หมายถึงห้องของตัวเอง」
「คืนแรกไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพราะพวกเราอยู่ในห้องของตัวเองกันหมด」
ซ่งลี่ชกกำปั้นลงบนฝ่ามือตัวเอง 「เป็นพวกเราเองที่คิดไปเองว่าความปลอดภัยหมายถึงทั้งตึก」
「แล้วหมีล่ะ」เสียงของฟางจู๋ยังสั่นอยู่ 「เจ้าสิ่งนั้นถือหัวของหมีอยู่ หมีจะ…」
「ยังสรุปไม่ได้」เผยจี้พิงขอบหน้าต่าง มองออกไปข้างนอก
「หนังนั่นเย็บติดไว้ มันสวมเสื้อกั๊กหมี ข้างในห่อหุ้มสิ่งอื่นอยู่」
「มันแค่กำลังเลียนเสียงหมี」
「เจ้าหางน้อย」หร่วนเถาห่มผ้าห่มเดินเข้าไปหา ก่อนนั่งยอง ๆ ข้างมัน 「เมื่อกี้เจ้าสิ่งนั้นพูดว่ายังไม่ถึงกำหนด หมายความว่ายังไงเหรอ」
เจ้าหางน้อยหันกลับมามองเธอ 「เมื่อก่อน ทุกคืนมันจะเดินอยู่ในสวนสนุก เพื่อไปรับเด็ก ๆ ที่ถึงกำหนด」
「มันรู้จักเธอเหรอ」หร่วนเถาถาม
เจ้าหางน้อยส่ายหน้า แล้วก็พยักหน้า สุดท้ายก้มหน้าซุกเข่า
【ให้ตายสิ หานตงหายไปแบบนี้เลยเหรอ】
【เจ้าสิ่งที่สวมหนังหมี ถือหัวหมีอยู่…แล้วหมีตัวจริงอยู่ที่ไหนกัน】
【เจ้าหางน้อยก็เป็นหนึ่งในเด็กที่ถึงกำหนดเหมือนกันเหรอ ตกลงมันเป็นอะไรกันแน่】
พอถึงเวลาอาหารเช้า หมีที่ผูกผ้ากันเปื้อนก็ปรากฏตัวตรงเวลา
เสื้อกั๊กสีแดงเรียบร้อย หัวตั้งอยู่บนคออย่างมั่นคง ขนฟูนุ่ม รอยยิ้มซื่อ ๆ
「เมื่อคืนหลับสบายไหม」มันถาม
ฟางจู๋ถือชามเดินอ้อมมันหนึ่งรอบ
ท้ายทอยของมันสะอาดสะอ้าน ไม่มีอะไรผิดปกติ
หมีหันกลับมา 「นักท่องเที่ยวคนนี้กำลังหาอะไรอยู่เหรอ」
「มะ-ไม่มีอะไร…」ฟางจู๋ถือชามหนีเตลิดไป
「อ้อ จริงสิ」หมีเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า 「เมื่อเช้าตอนตรวจห้อง หานตงยังนอนอยู่ในห้องของตัวเองเลย」
「หลับสนิทเชียว เรียกยังไงก็ไม่ตื่น」
「พวกเธอก็อย่าไปปลุกเขาเลย」หมีพูดพลางยิ้มแฉ่ง 「ปล่อยให้เขานอนไป เด็กไม่เชื่อฟังมักนอนเยอะ」