เขาโน้มตัวพาดกราบเรือ ก้มมองลงไปในทะเลสาบมืดมิด
มือหลายสิบข้างยื่นพรวดขึ้นมาจากน้ำพร้อมกัน ฉุดมือเขา ฉุดผมเขา
เหล่าโจวถึงได้สติ รีบยันเท้าทั้งสองกับกราบเรือสุดแรง พยายามดิ้นให้หลุด
ทุกคนบนเรือกรูกันเข้าไปช่วยดึง เผยจี้คว้าเข็มขัดของเหล่าโจวไว้ได้ทัน
แรงดึงจากใต้น้ำมหาศาลจนเรือทั้งลำเอียงไปด้านหนึ่ง
เหล่าโจวหันกลับมามองทุกคนแวบหนึ่ง “ปล่อยมือ เรือจะคว่ำแล้ว”
เขาถีบกราบเรืออย่างแรง อาศัยแรงสะท้อนดีดตัวหลุดจากมือเผยจี้ ก่อนร่วงลงไปในทะเลสาบ
ตูม! น้ำกระเซ็นขึ้นมา
แขนนับร้อยพุ่งเข้ามาจากทุกทิศทาง ห่อหุ้มร่างที่กำลังดิ้นรนนั้นไว้แล้วลากลงไป
น้ำสีดำปั่นป่วนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะผุดฟองขึ้นมาเป็นสาย
ผิวน้ำกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
ในห้องโดยสาร ฟางจู๋จิกเล็บลงบนฝ่ามือตัวเอง จิกจนเลือดซึมก็ยังไม่รู้สึกตัว
หร่วนเถายื่นมือไปปิดตาเจ้าหางน้อย
สิ่งที่อยู่ใต้น้ำและว่ายตามเรือมาตลอดยังคงว่ายวนอยู่
คราวนี้มันพุ่งเข้าหาหร่วนเถา “สาวน้อย ชีวิตของเธอหมดหรือยัง?”
หร่วนเถอลืมตาขึ้น
มือเล็ก ๆ ข้างหนึ่งยื่นมาปิดปากเธออย่างรวดเร็ว
เจ้าหางน้อยฟุบตัวอยู่บนตักหร่วนเถา มือเล็ก ๆ ปิดปากเธอไว้แน่น แต่ดวงตากลับจ้องตรงไปยังผืนน้ำนอกกราบเรือ
เงาร่างของหญิงชราคนหนึ่งปรากฏขึ้นในหมอก
เสื้อผ้าฝ้ายสีน้ำเงิน ผมหงอกแซมดำเกล้าเป็นมวย ร่างบวมพองจากการแช่น้ำ แต่ใบหน้ากลับสะอาดเกลี้ยงเกลา สีหน้าสงบนิ่ง
นางมองขึ้นมาบนเรือ ริมฝีปากขยับไปมา ราวกับกำลังพูดอะไรบางอย่างโดยไร้เสียง