หร่วนเถากำลังจะถามต่อ แม่ก็หันกลับเข้าไปในบ้านแล้ว
ก่อนม่านประตูจะปิดลง เธอได้ยินเสียงหั่นผักดังมาจากในครัว คลอไปกับเพลงเด็กที่ฮัมเบา ๆ
“เพลงที่แม่ร้อง คือเพลงที่เปิดวนอยู่ในปราสาทของเล่นนี่นา” หร่วนเถานึกขึ้นได้ เน่าเน่าเคยบอกว่าได้ยินเพลงนี้ทุกวัน
เธอถามเผยจี้ว่า “ใครสอนเพลงนี้ให้แม่ หรือว่าทั้งสวนสนุกร้องเพลงนี้ได้กันหมด?”
“หรืออาจเป็นแม่ที่สอนให้ปราสาทของเล่นร้องก็ได้”
หร่วนเถาเกาหัว นึกไม่ออก
“ไปกันเถอะ ถึงเวลาเข้าร่วมกิจกรรมแล้ว”
ประตูทาสีแดงปิดลงเบา ๆ ด้านหลังพวกเขา
【เดี๋ยวนะ ตอนเด็ก ๆ ของผู้อำนวยการสวนสนุกเหรอ? แม่รู้จักผู้อำนวยการสวนสนุกตั้งแต่ตอนเด็ก ๆ ด้วยเหรอ?】
【พี่ชายที่บ้านถ่ายภาพครอบครัว... พี่ชายคนนั้นที่ป่วยแล้วจากไป... ไม่กล้าคิดต่อแล้ว】
【ตอนจบของกานหลินทำฉันร้องไห้แทบตาย】
【ข้างรูปของจ้าวซื่อมีที่ว่างเพิ่มขึ้นมาหนึ่งที่ แม่คงเว้นที่ไว้ให้เขาตั้งนานแล้วสินะ...】
กิจกรรมช่วงบ่ายคือชิงช้าสวรรค์
วงล้อขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่บนจุดที่สูงที่สุดของสวนสนุก กระเช้ามีสีสันฉูดฉาด
พอเดินเข้าไปใกล้จึงเห็นว่าผิวสีที่เคลือบไว้หลุดลอกเป็นแผ่น เผยให้เห็นพื้นผิวสีดำคล้ำด้านใน
ข้างช่องตรวจตั๋วมีป้ายข้อควรปฏิบัติตั้งอยู่
【หนึ่ง กระเช้าแต่ละหลังขึ้นได้ไม่เกิน 2 คน】
【สอง เมื่อกระเช้าขึ้นไปถึงจุดสูงสุด ห้ามมองกระเช้าฝั่งตรงข้าม】
【สาม ห้ามนับจำนวนกระเช้า】
【สี่ ระหว่างที่ชิงช้าสวรรค์กำลังหมุน หากได้ยินใครเรียกชื่อ ให้จับราวไว้แน่น ห้ามปล่อยมือ】