「เด็กน้อย」
เหลาหลิวพลันลอดประตูข้างเข้ามา
วันนี้เขาไม่ได้ดื่มเหล้า ในมือก็ไม่มีน้ำเต้าใส่เหล้า เดินมาหยุดตรงหน้าหร่วนเถาแล้วจ้องกุญแจในฝ่ามือเธอ
เหลาหลิวเอ่ยเสียงแหบพร่า “กุญแจดอกนี้มีวาสนากับเจ้า ข้าฝากให้ลูกสาวเอามามอบให้เจ้า”
“คุณลุงคะ ของชิ้นนี้ล้ำค่าเกินไปค่ะ” หร่วนเถาพยายามปฏิเสธ
“กุญแจเลือกเจ้าของ” เหลาหลิวส่ายหน้า “มันเลือกเจ้าแล้ว ก็เป็นของเจ้า”
หร่วนเถาประคองกุญแจไว้ เห็นอักษรคำว่า “กลับคืน” บนแผ่นกุญแจ จึงถามเสียงเบา “คุณลุงคะ ลูกสาวของคุณลุง...จากไปได้อย่างไรหรือคะ?”
เหลาหลิวถอนหายใจยาว “จมน้ำตาย”
น้ำเสียงของเขากระด้างบาดหู ปนความรู้สึกเข้มข้น “จมน้ำตายในบ้านหลังนี้แหละ”
พูดจบ เหลาหลิวก็หันหลังเดินไปทางประตูข้าง แผ่นหลังค่อมงุ้มยิ่งกว่าสองวันก่อน
กุญแจในฝ่ามืออุ่นกำลังดี หร่วนเถาเงยหน้ามองไปทางเรือนหลัง
บ่อน้ำตั้งอยู่กลางลาน หินเขียวรอบปากบ่อเปียกน้ำจนกลายเป็นสีเข้ม ราวตากผ้าไหวเบา ๆ ตามสายลม
【จมน้ำตายหรือ? เกี่ยวข้องกับบ่อน้ำนั่นอีกแล้ว】
【ขนหัวลุกไปหมด】
【หงหลิง: ฉันส่งคำสาปไป สุดท้ายอีกฝ่ายกลับได้รับของแทนใจ】
【กุญแจอยู่ในมือเถาเป่าแล้วอุ่น แต่พออยู่ในมือหงหลิงกลับเย็นเฉียบ กุญแจยังเลือกคนได้ด้วย ขำจะตาย】
【ตอนนี้หงหลิงคงเสียใจจนไส้เขียวแล้วล่ะ เบาะแสส่งให้คนอื่นกับมือ】
หงหลิงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ใบหน้าเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด
กุญแจหายไปแล้ว เบาะแสก็ถูกเปิดโปงต่อหน้าต่อตา
【ติ๊ง】
【ได้รับเบาะแสสำคัญ: กลับคืน, ลูกสาวที่จมน้ำตาย】
【ระดับการคืนสู่ความจริง +2% ปัจจุบัน: 18%】
ก่อนพลบค่ำ หร่วนเถากลับห้องไปบอกกำหนดการกับนกกาขาว
“พี่สาวคะ เมื่อวานพี่เยี่ยนเอ๋อร์ชวนหนูไปดื่มน้ำแกงหวาน แต่หนูไม่ได้ไป วันนี้เลยอยากไปค่ะ”
มือที่กำลังเช็ดหน้ากากของนกกาขาวชะงัก
“กฎข้อหนึ่ง กฎข้อหก”
“หนูท่องจำได้หมดแล้วค่ะ” หร่วนเถางอนิ้วนับ “หลังฟ้ามืดห้ามพูดกับคนรับใช้ ในคฤหาสน์ไม่มีคนรับใช้หลังฟ้ามืด เพราะฉะนั้นหนูจะไปก่อนฟ้ามืดค่ะ”
“ตอนนี้เป็นยามเซินเค่อที่สาม” เธอว่า “หนูไปถึงก่อนยามโหย่ว ดื่มเสร็จก็กลับ ไม่ทำให้เสียเวลาอะไรค่ะ”
“กฎบอกแค่หลังฟ้ามืด ไม่ได้ห้ามก่อนฟ้ามืดสักหน่อย”
นกกาขาวจนใจ