เมื่อน้ำในทางเดินระบายออกจนหมด ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
พัดของอวี่ชีตกอยู่บนพื้น เขานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้เป็นเวลานานโดยไม่ก้มลงไปเก็บ
คนที่เหลือจากทีมบังคับใช้กฎหมายมารวมตัวกันในห้อง อวี่ชีก้มหน้าเล่าเรื่องช่วงหัวค่ำตั้งแต่ต้นจนจบ
“พี่ ทำไมถึงไม่ช่วยผม”
ตอนเลียนประโยคนั้นออกมา เขารู้สึกทรมานใจอย่างที่สุด
หงหลิงกอดอก “พอเถอะ คนก็ตายไปแล้ว พูดเรื่องนี้ซ้ำไปซ้ำมาจะมีประโยชน์อะไร”
“มีประโยชน์” ลี่เจิงเอ่ย “เล่ารายละเอียดมา”
อวี่ชีเงยหน้าขึ้น
เขาพูดเสียงแหบ “คนในลานบ้านนับออกมาได้ถึงคนที่หก พอวิ่งกลับเข้าห้องก็เผลอร้องออกมา เลยละเมิดกฎ”
หงหลิงถอนหายใจโล่งอก “กฎเป็นคนฆ่า ไม่เกี่ยวกับพวกเรา”
“ถ้ากฎฆ่าคน ระบบจะเขียนสาเหตุการตายไว้” ลี่เจิงกล่าว “สาเหตุการตายของเสี่ยวลิ่วเป็นกรอบดำชุดหนึ่ง”
【สาเหตุการตาย: ■■■■】
บรรทัดนั้นยังค้างอยู่บนหน้าต่างสถานะของทุกคน ไม่ว่าจะกดอย่างไรก็เปิดไม่ได้
“ดันเจี้ยนระดับบีไม่น่ามีกรอบดำ” เสียงของอวี่ชีเบาลง
ลี่เจิงเดินไปที่หน้าต่าง มองไปทางเรือนด้านหลัง “น้ำผุดขึ้นมาจากใต้เท้าของเขา มันตามเสียงไป”
“คืนที่สาม เปลี่ยนแผนกันหน่อย” ลี่เจิงกล่าว “สือโถว ยามจื่อไปทุบประตูบ้านนกกาขาว ตะโกนขอความช่วยเหลือ ยิ่งทำเสียงดังยิ่งดี”
สือโถวถามเสียงเข้ม “ทำไมต้องให้ผมไปยืนหน้าห้องเธอด้วย”
“ไม่ไปก็ได้ ยังไงที่นี่ก็มีคนตายทุกคืนอยู่แล้ว”
สือโถวกำหมัด นึกถึงเสี่ยวลิ่วขึ้นมา
เมื่อวานเสี่ยวลิ่วยังมีชีวิตอยู่ วันนี้กลับกลายเป็นกรอบดำ คนในห้องนี้ไม่มีใครหลั่งน้ำตาให้เสี่ยวลิ่วสักหยด พวกเขาสนใจเพียงว่าเหตุใดกรอบดำนั่นถึงกดเปิดไม่ได้
กรอบดำต่อไปจะเป็นใคร
สือโถวจ้องลี่เจิงอยู่นาน ก่อนเค้นคำออกมาจากไรฟันคำหนึ่ง
“...ก็ได้”
【ให้ตายสิ ทีมบังคับใช้กฎหมายคิดจะใช้สือโถวเป็นเหยื่อล่อหรือ】
【แววตาสือโถวแบบนั้น เขารู้ตัวแล้วว่าตัวเองเป็นหมากที่ถูกทิ้ง】
【ศพเสี่ยวลิ่วยังไม่ทันเย็น คนพวกนี้ก็เริ่มวางแผนส่งคนต่อไปแล้ว】
【เถาเป่ารู้เรื่องคืนที่สามไหมเนี่ย ฉันร้อนใจจะตายอยู่แล้ว】
หร่วนเถานั่งกอดกระติกเก็บความร้อนอยู่ข้างเตียง
ตอนเสียงประกาศของระบบดังขึ้น เธอกำลังนับนิ้วคำนวณอาหารสำหรับพรุ่งนี้