บทที่ 17 นักเลียนแบบ ไร้มารยาทจริง ๆ
กินเจ้า
สามคำลอดผ่านร่องประตูเข้ามา ความชื้นในทางเดินหนักอึ้งจนเหมือนบิดน้ำออกมาได้
นกกาขาวกุมมือหร่วนเถาไว้ ฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น
มันเลียนเสียง เลียนน้ำเสียง สิ่งนี้ยืนอยู่นอกประตูมาสามวันแล้ว ฟังความเคลื่อนไหวของทุกคนจนหมด
หร่วนเถาแกะมือของนกกาขาวออก แล้วขยับเข้าไปใกล้ร่องประตู พูดว่า “เธอโกหก”
“มื้อเย็นฉันกินหมูตุ๋นผักกาดดองจากหม้อข้างเตา กินกับแตงกวาดอง ข้าวสองชาม แล้วก็ซุปอีกครึ่งชาม”
“ฉันไม่ได้กินเธอ”
ด้านนอกประตูเงียบงัน
เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง ยังคงเป็นเสียงของเธอ ยังคงหวานเลี่ยนเหมือนเดิม “กิน...เจ้า”
“ได้ยินไหม” หร่วนเถาหันกลับไปกระซิบกับนกกาขาว “มันทำได้แค่เลียนแบบ ตอบคำถามไม่ได้”
“มันเอาคำพูดที่เรียนมาใช้ซ้ำไปซ้ำมา เหมือนเครื่องเล่นเทปที่กดเล่นซ้ำ”
เธอกระแอม แล้วหันไปทางประตู เน้นทีละคำ “เธอบอกว่าเป็นฉัน งั้นฉันถามหน่อย ผักกาดดองของป้ากุ้ยหวานหรือเค็ม?”
ด้านนอกประตูไม่มีเสียงตอบ
“กระดุมกระเป๋าเสื้อด้านซ้ายของพี่เสี่ยวลิ่ว ยังดีอยู่หรือเสียแล้ว?”
ความชื้นนอกประตูหยุดชะงัก คล้ายถูกถามจนจนมุม
หร่วนเถาเท้าเอว ไล่ต้อนต่ออย่างได้ใจ “ตอบไม่ได้ใช่ไหม? ตอบไม่ได้ก็แปลว่าไม่ใช่ฉัน ถ้าไม่ใช่ฉัน...”
เธอลากเสียงยาว “ก็รีบไปเสียสิ มายืนหน้าประตูบ้านคนอื่นแบบนี้ ไร้มารยาทจริง ๆ”
【ฮ่า ๆ ๆ เธอกำลังอบรมมันอยู่! อบรมสิ่งที่ฆ่าคนไปสองคน!】
【มันเลียนคำพูดคน ส่วนเธอกลับทดสอบมันด้วยการให้เขียนตามคำบอก นี่คิดได้ยังไงเนี่ย】
【น้องเถา: ขโมยเสียงได้ แต่ขโมยความทรงจำเรื่องกินไม่ได้หรอก】
【เข้าใจเหตุผลนะ แต่แผ่นหลังฉันยังเย็นวาบอยู่เลย】
ก้อนความชื้นด้านนอกประตูยังคงนิ่งไม่ขยับ
มันเอียงศีรษะ ยืนอยู่ที่เดิม คล้ายกำลังย่อยคำพูดเหล่านั้น
ผ่านไปครู่หนึ่ง จู่ ๆ มันก็เปลี่ยนเสียง
เสียงของเด็กหนุ่มวัยรุ่นเจือสะอื้น สั่นจนแทบฟังไม่เป็นคำ
“พี่สือโถว”
ในทางเดิน สือโถวที่นั่งกอดเข่ากุมศีรษะพลันตัวแข็งทื่อ
เขาจำเสียงนี้ได้
“พี่สือโถว” เสียงของเสี่ยวลิ่วคลานมาตามพื้น “ฉันเอง ทำไมพี่ไม่พูดล่ะ”
สือโถวกัดหลังมือตัวเองจนได้รสเลือด