ในห้องพักผ่อนชั้นสาม ผู้ป่วยสิบสองคนนั่งล้อมวงกัน
แสงจากแผงหน้าจอส่องลงบนใบหน้าของทุกคน
“หมายความว่า...” ซางกั่วอดกลั้นไม่ไหวเป็นคนแรก “ตอนนี้พวกเราอยู่ในโรงพยาบาลเปลือกกลวงเหรอ? ทั้งหมอทั้งพยาบาลเป็นของปลอมหมดเลย?”
“หุ่นยนต์ดูแลดีจะตาย” โจวตั๋วเถียงข้าง ๆ คู ๆ “ใส่ใจยิ่งกว่าคนจริงอีก”
“ใส่ใจน่ะใช่” คุณหมอหลี่พูด “แต่ฉันยอมให้คนจริง ๆ ที่ด่าฉันได้มาดูแลดีกว่า”
เวินเจี่ยนผู้สวมแว่นจดกฎทั้งแปดข้อใส่สมุด “กฎพวกนี้เกี่ยวข้องกับชีวิตของพวกเรา ก่อนอื่นลองตรวจทีละข้อกันก่อนว่ามีข้อไหนขัดแย้งกันหรือเปล่า”
ทุกคนเริ่มตรวจสอบกฎ
หร่วนเถามองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหาวออกมา
อ่านไม่เข้าใจเลย
แต่ละประโยคเขียนไว้ชัดเจน เธอมองไม่ออกว่ามีปัญหาตรงไหน
หร่วนเถาขยี้ตา เปลือกตาเริ่มหนักอึ้ง ศีรษะผงกลงทีละน้อย
มือข้างหนึ่งเอื้อมมาจากด้านข้าง ประคองหน้าผากเธอไว้อย่างแผ่วเบา
“ง่วงก็มาพิงฉันนอนสิ”
หร่วนเถาเงยหน้าขึ้นอย่างสะลึมสะลือ เห็นพี่สาวคนหนึ่งที่ไม่รู้จัก
เธอปล่อยผมยาวสยาย คิ้วตาโค้งงอน รอยยิ้มอบอุ่น
“ฉันชื่ออาเยวี่ย” พี่สาวกดเธอให้เอนพิงไหล่ “พิงสักพักเถอะ พวกเขาประชุมนานแน่”
หร่วนเถาลังเลเล็กน้อย “ได้เหรอคะ?”
“ได้สิ”
“ขอบคุณค่ะพี่สาว” หร่วนเถากล่าวขอบคุณอย่างสุภาพ ก่อนจะเอนตัวไปแล้วหลับปุ๋ยในพริบตา
【??? หลับไปเลยอย่างนั้นเหรอ?】
【พี่สาว ใจกล้าเกินไปแล้วนะ คนที่นั่งข้าง ๆ เป็นใครยังไม่รู้เลย กล้านอนลงไปได้ยังไง】
【เดี๋ยวก่อน คนนี้เป็นใครนะ ทำไมฉันรู้สึกคุ้นหน้า...】
ทางเวินเจี่ยนยังคงไล่เรียงกฎอยู่ “ข้อแปดแปลกที่สุด ถ้าท่านรู้สึกว่าอาการดีขึ้น โปรดกดกริ่งแจ้งพยาบาลทันที”
“ร่างกายของพวกเราแย่ลงทุกวัน ถ้าอาการดีขึ้นในด่านนี้ต่างหากถึงจะผิดปกติ”