หุ่นยนต์เข็นรถรักษาพยาบาลตรงเข้ามาหาหร่วนเถา ล้อรถบดทับพรม
ความเร็วไม่มากนัก แต่หร่วนเถากอดสมุดภาพไว้ จึงหลบช้าไปหน่อย
อาเยวี่ยยื่นมือดึงเธอเข้าหาตัว
มืออีกข้างวางลงบนรถเข็นเบา ๆ
รถหยุดนิ่ง
หุ่นยนต์เงยหน้ายิ้ม “ขออภัยครับ ไม่ได้ทำให้คุณตกใจใช่ไหม”
“ไม่เลย ไม่เลย” หร่วนเถาโบกมือ พูดอย่างสุภาพ “แค่เข็นช้าลงหน่อยก็พอ”
หุ่นยนต์เข็นรถจากไป
มีเพียงเผยจี้ที่เห็นว่ามือของอาเยวี่ยซึ่งวางอยู่บนตัวรถเมื่อครู่ กดราวจับสเตนเลสจนเป็นรอยนิ้วตื้น ๆ ห้ารอย
รถถูกกดให้หยุดอย่างแรง
สุดทางเดินชั้นห้ามีห้องพิเศษอยู่สองห้อง
“ห้องสงบจิตใจ สำหรับผู้ป่วยที่มีศรัทธาใช้ปฏิบัติธรรม”
ประตูห้องที่สองทำจากกระจกฝ้า ไม่มีป้ายติดอยู่
“ที่นี่คือห้องอำลา” หัวหน้าพยาบาลพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนลง “เมื่อผู้ป่วยใกล้สิ้นใจ ครอบครัวสามารถอยู่กับผู้ป่วยตามลำพังที่นี่ เพื่อใช้เวลาช่วงสุดท้ายร่วมกัน”
เธอผลักประตูเปิดออก สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือสีขาวโพลน
ผนังทาสีขาว ม่านบางเบา แม้แต่โต๊ะกับเก้าอี้ก็ยังเป็นสีขาวล้วน
เหล่าผู้เล่นชะโงกหน้าเข้าไปมองแวบหนึ่ง ก่อนจะพากันถอยกรูด
หร่วนเถายืนอยู่ตรงประตู มองไปรอบห้องอย่างละเอียด แล้วพูดเบา ๆ ว่า “ไม่มีนาฬิกา ดีจัง”
“เวลาจะอำลา ใคร ๆ ก็ไม่อยากมองเวลาอยู่แล้ว”
หัวหน้าพยาบาลยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์ “ถ้าคุณพอใจก็ดีแล้วค่ะ”
ระหว่างเดินไปยังดาดฟ้า หร่วนเถาหันกลับไปมองแวบหนึ่ง
เผยจี้ยังยืนอยู่หน้าห้องอำลา มือสอดกระเป๋า มองเตียงสีขาวที่อยู่ด้านใน