ในเขตปลอดภัยที่ระบบจัดไว้ มีผู้เล่นทุกคนอาศัยอยู่
ผู้เล่นสามารถพักรักษาตัว ซื้อขาย หรือนอนหลับที่นี่ เพื่อรอวันที่ระบบเรียกชื่ออีกครั้ง
ในโลกความเป็นจริง ร่างกายของเธอใกล้ตายเต็มที
เธอป่วยมานานเกินไป ต่อให้เคลียร์ดันเจี้ยนติดกันสามแห่ง ก็ทำได้เพียงยื้อชีวิตเฮือกสุดท้ายเอาไว้
ทางเดินในเขตพักผู้เล่นเงียบสงัด
ชายคนหนึ่งมีรอยคล้ำใต้ตาเดินสวนมาจากโถงทางเดิน เขาอุ้มกล่องบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไว้ พลางพยักหน้าให้หร่วนเถา ก่อนเดินผ่านไปโดยไม่เหลือบมอง
เขามองไม่เห็นเจ้าหางน้อย
ทั่วทั้งเขตพัก มีเพียงหร่วนเถาเท่านั้นที่มองเห็นมัน
เจ้าหางน้อยกลับตื่นเต้นมาก มันแนบชิดผนังพลางมองซ้ายมองขวา “พี่สาว พี่อยู่ที่นี่เหรอ?”
“อืม ระบบจัดให้”
“ค่าเช่าห้องในหมู่บ้านมือใหม่ถูกนะ เดือนละ 50 แต้ม”
หร่วนเถาใช้บัตรเปิดประตูห้องเดี่ยวเล็ก ๆ ของตัวเอง แล้วกวักมือเรียกเจ้าหางน้อยให้เข้ามา
ห้องไม่ใหญ่ เฟอร์นิเจอร์ข้างในเรียบง่ายแต่มีคุณภาพ ล้วนเป็นของที่หร่วนเถาเคยควักเงินก้อนโตซื้อมา
หร่วนเถาไปโรงอาหารแล้วซื้ออาหารมาสองชุด
เจ้าหางน้อยประคองชามไว้ กลิ่นหอมของอาหารนอกดันเจี้ยนทำเอามันแทบเคลิ้ม
มันกินอย่างเอร็ดอร่อย แต่กลับเห็นว่าหร่วนเถาซึ่งปกติชอบกินที่สุดกำลังใจลอย
“พี่สาว เคลียร์ดันเจี้ยนได้แล้วไม่ดีใจเหรอ?”
“ดีใจสิ” หร่วนเถาตอบ “เคลียร์ดันเจี้ยนได้แต้ม เอาไปซื้อของได้ตั้งเยอะ”
เจ้าหางน้อยฟังแล้วคล้ายจะเข้าใจ “พี่สาวทำเรื่องนี้ไปทำไมเหรอ?”
“เพราะพี่ต้องใช้เงินรักษาโรค แล้วก็เพราะมันสนุก”
“ความสนุกสำคัญกว่าชีวิตเหรอ?”