หร่วนเถายืนอยู่ริมถนนชนบท เบื้องหน้ามีซุ้มประตูหินตั้งตระหง่าน
ตัวอักษรใหญ่หลายตัวเขียนด้วยสีแดงชาดว่า: หมู่บ้านบ่อน้ำพุร้อนยินดีต้อนรับ
ริมถนนชนบทมีคนยืนอยู่ประปรายแปดเก้าคน ทุกคนเพิ่งฟื้นจากอาการวิงเวียนเหมือนเธอ
มีทั้งชายหญิง เด็กและคนแก่ แต่ละคนหน้าซีดเผือด
ชายผมเกรียนคนหนึ่งหมุนตัวอยู่กับที่สองรอบ แววตาตื่นเต้น “นี่คือด่านบ่อน้ำพุร้อนในตำนานที่ช่วยฟื้นฟูสุขภาพได้ใช่ไหม?”
นักศึกษาหญิงสวมแว่นคนหนึ่งย่อตัวลง กอดเข่าเริ่มตัวสั่น “ได้ยินว่าที่นี่เข้ามาได้ แต่ออกไปไม่ได้...”
หร่วนเถาแหงนมองซุ้มประตู ดวงตาเป็นประกาย สีหน้าผ่อนคลาย
“หมู่บ้านบ่อน้ำพุร้อนนี่นา” เธอสะกิดเจ้าหางน้อยที่อยู่ข้าง ๆ “แค่แช่น้ำพุร้อนก็รักษาโรคได้ สนุกกว่านอนอยู่ในสถานพยาบาลตั้งเยอะ”
เจ้าหางน้อยหดตัวไปหลบอยู่ด้านหลังเธอ แขนใต้เสื้อคลุมสีเทามีตุ่มขนลุกผุดขึ้นเต็มไปหมด
“พี่สาว” มันกระซิบเสียงเบา “อากาศที่นี่ร้อนลวกเลย”
ชายผมเกรียนรีบเดินตามหร่วนเถามาสองก้าว ถามเสียงกดต่ำ “พี่ครับ พี่คือหร่วนเถาใช่ไหม? คนที่เคลียร์สวนสนุกบ้านผีสิงได้เป็นคนแรกน่ะ?”
หร่วนเถาพยักหน้า “ใช่แล้ว”
“พี่!” ชายผมเกรียนแทบร้องไห้ “ผมชื่อไต้ขุย ผมเคยดูไลฟ์ของพี่ ด่านนี้มันเป็นยังไง พี่ดูอะไรออกบ้างหรือยัง?”
“ดูออกแล้ว” หร่วนเถาตอบอย่างจริงจัง “หมู่บ้านนี้กำลังจัดเทศกาล คึกคักมาก แถมยังมีบ่อน้ำพุร้อนให้แช่ด้วย”
ไต้ขุย: “...”
ท้ายขบวน นักศึกษาหญิงพูดเสียงเบาว่า “ฉะ...ฉันชื่อเฉียวเฉียวค่ะ พี่หร่วนเถาไม่รู้สึกว่าที่นี่น่ากลัวเหรอคะ?”
“ก็ไม่เท่าไรนะ” หร่วนเถาพูด “พวกเธอลองดมดูสิ ในอากาศมีกลิ่นกำมะถัน แสดงว่าเป็นน้ำพุร้อนของจริง ไม่ใช่น้ำต้มเดือดเอามาผสม”
เฉียวเฉียว: “...”
【จุดสนใจของเธอกลับเป็นเรื่องน้ำพุร้อนแท้ ๆ】
【ฉันเถียงไม่ออกเลย】
เสียงฝีเท้าดังมาจากปลายถนนในหมู่บ้าน
หญิงชราสวมเสื้อผ้าฝ้ายสีน้ำเงิน ถือธงผืนเล็กสีเหลืองที่พิมพ์คำว่า “สถานที่พักฟื้นเพื่อสุขภาพ” วิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา
“มาแล้ว ๆ แขกผู้มีเกียรติมาถึงแล้ว”
เธอวิ่งมาถึงตรงหน้า คว้ามือไต้ขุยที่อยู่หน้าสุดไว้ทันที แรงมือมากเกินคาด