ขบวนเดินลึกเข้าไปในสวนสนุก
หมีเดินนำอยู่ด้านหน้า ผู้เล่นสิบคนตามหลังไป เสียงฝีเท้าเบาและพร้อมเพรียงกัน
ภายในสวนสนุกคึกคักไม่น้อย
จากทิศทางของบ้านเสียงกรีดร้อง แว่วเสียงร้องโหยหวนมาเป็นระยะ
เสียงกลองจากคณะละครสัตว์ดังตุ้ม ๆ กระแทกใจจนคนหวาดหวั่น
ทุกครั้งที่เสียงดังขึ้น ผู้เล่นต่างก็หดคอลงไปอีกนิด
มีเพียงหร่วนเถาที่กลับยื่นคอมองไปข้างหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ทางนั้นกำลังแสดงอยู่หรือเปล่า?”
ไม่มีใครตอบเธอ
หร่วนเถาเดินอยู่กลางขบวน จู่ ๆ ก็รู้สึกเย็นวาบที่มือ
มือเล็ก ๆ ข้างหนึ่งสอดเข้ามาในฝ่ามือของเธอ
เธอก้มหน้าลง
เด็กคนหนึ่งยืนอยู่ข้างกาย ดูแล้วอายุราวหกหรือเจ็ดขวบ
เขาสวมเสื้อตัวสั้นสีเทาหม่น ใบหน้าขาวซีด ดวงตากลมโตดำขลับราวกับองุ่น
มือนั้นเย็นเฉียบ ไร้ความอบอุ่น
หร่วนเถาไม่ถือสา
“เอ๊ะ” เธอหยุดเดิน “เป็นเธอนี่เอง”
เด็กน้อยไม่พูดอะไร กลับกำมือเธอแน่นขึ้นอีกนิด
ซูซูที่เดินอยู่ข้างหน้าหันกลับมา มองตามสายตาของหร่วนเถาลงไป
ตรงนั้นไม่มีอะไรเลย
“มีอะไรหรือ?” ซูซูถาม
“มันปรากฏตัวแล้ว” หร่วนเถายกมือข้างที่ถูกจับขึ้น “เป็นเด็กคนหนึ่ง”
ซูซูมองตามมือเธอไปอีกครั้ง
เงาร่างเตี้ย ๆ สีเทาหม่นแนบอยู่ข้างกายหร่วนเถา
เธอพยายามเพ่งมองใบหน้าของเงานั้น แต่กลับมองไม่ชัดสักที
“เธอมองเห็นหน้าตามันชัดหรือ?”
“ชัดสิ” หร่วนเถาตอบ “น่ารักดีออก”
ซูซูสะท้านวาบ รีบเดินไปอยู่หน้าขบวน
เผยจี้เดินอยู่อีกด้านของหร่วนเถา ก้มตามองเด็กน้อย
เด็กน้อยก็เงยหน้ามองเขาอยู่เช่นกัน
คนตัวใหญ่กับเด็กตัวเล็กสบตากันอยู่สองวินาที
เด็กน้อยขยับไปหลบหลังหร่วนเถา
“เธอทำมันตกใจแล้ว” หร่วนเถาพูด
“ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย”
“สายตาคุณดุเกินไป”
เผยจี้ “……”
หร่วนเถาย่อตัวลงให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกับเด็กน้อย “เธอชื่ออะไรหรือ?”
เด็กน้อยมองเธอ ขยับปาก แต่ไม่มีเสียงออกมา
“พูดไม่ได้หรือ?”