บริการดุจคนกันเอง
ไม่มีใครรู้สึกอบอุ่นใจ เมื่อคำสี่คำนี้หลุดออกมาจากปากยิ้มที่มันวาดไว้
“ถ้าอย่างนั้น...” เหล่าโจวยังไม่ยอมแพ้ “พวกเราแยกกันเล่นได้ไหม? คนละอย่าง จะได้เร็วขึ้น”
“ไม่ได้หรอก” หมีพูด “ทุกคนเข้ามาในสวนสนุกพร้อมกัน”
“เป็นครอบครัวเดียวกัน ก็ต้องอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา”
มันพูดประโยคนี้ซ้ำอีกครั้ง
“แล้วคืนนี้ล่ะ?” เสียงของเหล่าโจวเบาลงกว่าเดิม “หลังสวนสนุกปิด พวกเราจะพักที่ไหน?”
“กฎข้อสี่เขียนไว้ชัดเจนแล้ว” หมีพูด “หลังสวนสนุกปิด กรุณาพักค้างคืนภายในเครื่องเล่น”
มันยกอุ้งเท้าขึ้นตบกรอบประตูบ้านถ่ายภาพครอบครัวเบา ๆ
“คุณแม่จะดูแลทุกคนเอง”
ภายในประตูที่ทาด้วยสีแดง มีไอหอมของอาหารลอยออกมาแผ่วเบา
ทั้งที่เป็นกลิ่นอาหารธรรมดาที่คุ้นเคยที่สุด แต่ผู้เล่นทั้งห้องกลับพากันถอยหลังพร้อมเพรียง
【แย่แล้ว แย่แล้ว แย่แล้ว เครื่องเล่นแรกก็เป็นที่นี่เลย】
【คืนนี้ฉันต้องฝันร้ายแน่】
【พวกคุณสังเกตไหม ตั้งแต่ต้นจนจบ หมีตัวนี้ไม่เคยบังคับให้พวกเขาทำอะไรเลย เอาแต่ให้เลือกกันเอง】
【เลือกเองนี่แหละน่ากลัวที่สุด】
【คนข้างบนอย่าพูดแล้ว ฉันขนลุกไปหมด】
หมีพาคนกลุ่มนี้มาส่งถึงหน้าประตูแล้วก็หยุดอยู่กับที่
“หมีตัวนี้มีหน้าที่แค่พาชม” มันพูด “ส่วนบริการภายในเครื่องเล่น ให้พนักงานประจำเครื่องเล่นรับช่วงต่อ”
มันผายอุ้งเท้าเชื้อเชิญไปยังประตูสีแดงบานนั้น รอยยิ้มบนหัวมาสคอตฉีกกว้างไปจนถึงใบหู
“สวนสนุกของเราปิดตอนเที่ยงคืน”
“ขอให้ทุกท่านได้กลับมาพร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งครอบครัว”
【มันพูดคำว่าพร้อมหน้าพร้อมตาทั้งครอบครัววันละแปดรอบ ฉันขอประกาศว่าคำสองคำนี้ได้เข้าไปอยู่ในคลังคำสยองขวัญแล้ว】