ทุกคนต่างชูตั๋วขึ้นมา
พื้นสีชมพู ตัวอักษรสีทองสะท้อนแสงระยิบระยับ
โจวตรวจตั๋วทีละคน
「ทุกใบตรงหมด แล้วคนที่สิบเอ็ดมาจากไหน」
หมีไม่ได้ตอบ รอยยิ้มบนหัวมาสคอตยังคงนิ่งสนิท ดวงตาคู่นั้นในช่องตาจ้องมองพวกเขาไม่กะพริบ
ตัวเลขสีแดงเหนือจัตุรัสยังคงนับถอยหลัง
【09:59】
สีหน้าโจวเคร่งขรึมลง เขาหันกลับไปนับอีกครั้ง
นับจากหนึ่งถึงสิบ
หร่วนเถายืนอยู่ค่อนไปทางหน้าของแถว พอถูกนับก็ขยับออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว
เผยจี้ยืนอยู่ข้างเธอ เขาก็ถูกนับด้วย
ทุกคนออกมายืนกันครบแล้ว เสียงของโจวพลันชะงัก
เขายืนอยู่หน้าสุดของแถว ชี้ไปยังฝูงชน มือค้างอยู่กลางอากาศ
「ทำไม...ถึงมีเกินมาหนึ่งคน」
「อะไรนะ」
「เมื่อกี้ตอนนับ ฉันนับได้สิบคน」โจวกลืนน้ำลาย 「พอนับถึงคนที่เก้า ข้างหลังยังมีอีกคน...」
แต่ตัวเขาเองต่างหากที่เป็นคนที่สิบ
【07:06】
「โจว อย่ามาหลอกให้กลัวสิ」ซูซูกำตั๋วในมือแน่น 「คุณนับผิดหรือเปล่า」
「ฉันไม่ได้นับผิด」น้ำเสียงของโจวเคร่งขรึมลง 「ข้างหลังมีคนยืนอยู่อีกคน สวมเสื้อสีเทา ก้มหน้า ฉันมองหน้าไม่ชัด」
「แต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว」
ฝูงชนเงียบลง
ทั้งสิบคนมองหน้ากันไปมา
หร่วนเถาหันซ้ายหันขวา ก่อนจะยกมือขึ้นกะทันหัน 「ฉันมีคำถาม」
「อะไร」
「เมื่อกี้หมีบอกว่าในสวนมีนักท่องเที่ยวสิบเอ็ดคน ถ้าพวกเรามีแค่สิบคน งั้นคนที่สิบเอ็ด...เข้ามาอยู่ในสวนแล้วหรือเปล่า」
「หมายความว่ายังไง」
「หมายความว่ามันอาจไม่ได้มากับพวกเรา」หร่วนเถาบอก 「มันอยู่ที่นี่มาตั้งแต่แรกแล้ว」
ทุกคนหันไปมองหมี
หัวมาสคอตของหมีพยักหน้าเล็กน้อย
「นักท่องเที่ยวท่านนี้ฉลาดมาก」
「สวนของเรามีนักท่องเที่ยวที่มาเองอยู่เสมอ」มันกล่าว 「วันนี้มันอยากไปกับพวกคุณ」
【05:45】
「นักท่องเที่ยวที่มาเองเหรอ」เสียงของโจวตึงเครียด 「หมายความว่ายังไง เป็นผีหรือ」
「นักท่องเที่ยวที่มาเองก็คือลูกค้าของสวนนี้」หมีตอบ 「แค่ไม่มีตั๋วเท่านั้น」
「แล้วตอนนี้มันอยู่ที่ไหน」
หมีไม่ตอบ
มันยกอุ้งเท้าขนปุยขึ้น ชี้ไปทางฝูงชน
ทั้งสิบคนมองตามอุ้งเท้าของมันไป
แสงแดดส่องทั่วจัตุรัส โคมไฟหลากสีระยิบระยับ ชิงช้าสวรรค์หมุนเอื่อย ๆ
ทุกอย่างดูเป็นปกติดี
แต่จู่ ๆ ซูซูก็กรีดร้องขึ้นมา
「มันอยู่ข้างฉัน!」
ทุกคนหันไปมอง