หลังอาหารเย็น แม่กำลังล้างจานอยู่ในครัว
เสียงน้ำไหลดังซ่า ๆ จานชามกระทบกันก๊องแก๊ง สลับกับเสียงฮัมเพลงเบา ๆ เป็นระยะ ทำนองนุ่มนวล
“ไปค้นห้องหนังสือ” เหล่าโจวพูดเสียงแหบ “เหล่าจ้าวตายแล้ว แต่พวกเรายังต้องมีชีวิตรอดผ่านด่านให้ได้”
กลิ่นในห้องหนังสือยังไม่จางหาย
จ้าวซื่อนั่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือ ไม่มีใครกล้าขยับตัวเขา
หานตงไปเอาผ้าห่มมาผืนหนึ่ง มือสั่นขณะคลุมร่างเขาไว้
ไป๋ลู่เปิดผ้าห่มขึ้นมุมหนึ่งแล้วพูดว่า “ข้อต่อทั้งหมดกลับด้าน”
“นิ้วทั้งสิบไม่มีนิ้วไหนหันไปทางเดิมเลย”
น้ำเสียงของเธอสงบนิ่ง ทว่ามือที่จับชายผ้าห่มกลับสั่นระริก “ท่านั้นเกิดจากการหักทีละข้อ”
ซูซูร้องไห้ออกมาทันที
ทุกคนเริ่มค้นห้องหนังสือ
จดหมายในลิ้นชัก อัลบั้มรูปบนโต๊ะหนังสือ
ในรูปถ่ายครอบครัวช่วงท้าย ๆ มีใบหน้าใหม่เพิ่มเข้ามาหนึ่งคน
ไป๋ลู่ใช้โทรศัพท์ถ่ายรูปหน้านั้น แล้วขยายภาพดูอย่างละเอียด “เป็นจ้าวซื่อ เขาเข้าไปอยู่ในรูปแล้ว”
“เข้าไปได้ยังไง?”
“เขาขานรับ” ซูซูพูดเสียงเบา “หร่วนเถาเคยบอกว่าถ้ามีคนเรียกชื่อ ห้ามขานรับ พวกเราได้ยินกันหมด ตอนนั้นเขา...”
ตอนนั้นจ้าวซื่อหัวเราะเยาะ แล้วพูดว่า จะเชื่อคำพูดของสิ่งที่อยู่ในที่แบบนั้นลงหรือ
“แล้วกฎล่ะ?” ฟางจู๋พลิกดูชั้นหนังสือ “รู้แค่ว่าห้ามขานรับแล้วจะมีประโยชน์อะไร เรื่องนี้หร่วนเถาบอกไปตั้งแต่กลางวันแล้ว ในบ้านนี้ต้องมีอย่างอื่นอีก ทั้งวิธีตาย ทางรอด ตำแหน่งตราประทับ หาเข้าสิ”
พวกเขาค้นห้องจนทั่ว นอกจากจดหมายกับรูปถ่ายพวกนั้น ห้องนี้ก็สะอาดหมดจด ไม่พบเบาะแสที่เป็นประโยชน์แม้แต่ชิ้นเดียว
เหล่าโจวต่อยกรอบประตูดังปัง
“เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มี” ดวงตาเขาแดงก่ำ “ทุกด่านมีทางรอด เบาะแสต้องอยู่ในห้องนี้ หาอีก!”
กานหลินไม่ได้ช่วยค้น
เขาล้วงตั๋วใบนั้นออกมาจากกระเป๋าของจ้าวซื่อที่ถูกคลุมอยู่
ตั๋วสีพื้นชมพูปั๊มลายทอง ชื่อที่พิมพ์อยู่บนหน้าตั๋วกำลังเลือนหายไปทีละนิด
กานหลินพับตั๋วใบนั้นแล้วเก็บใส่กระเป๋าเสื้อด้านใน
เมื่อ 9 ปีก่อน เขากับจ้าวซื่อรู้จักกันในหมู่บ้านมือใหม่ของด่านระดับเอฟ