ไม่นานหลังเสียงประกาศดังขึ้น หัวหน้าพยาบาลก็อุ้มแบบฟอร์มเยี่ยมไข้ปึกหนึ่งเดินเข้ามาในห้องรับรอง
“รายชื่อผู้เข้าเยี่ยมวันนี้ค่ะ” เธอหยิบแผ่นแรกขึ้นมา แล้วยิ้มพลางอ่าน “ชั้นสาม เตียง 27 คุณโจวซูหลาน ลูกสาวของคุณมาเยี่ยมแล้วค่ะ”
ผู้ป่วยผมขาวโพลนคนหนึ่งในบริเวณรับรองลุกขึ้นอย่างสั่นเทา พยาบาลเข้าไปประคองแล้วพาเข้าไปด้านใน
“ชั้นสาม เตียง 11 คุณหวังเต๋อไห่ ภรรยาของคุณมาเยี่ยมแล้วค่ะ”
ผู้ป่วยอีกคนถูกพาตัวไป
เหล่าผู้เล่นเงี่ยหูฟังจนจบ แต่ไม่มีชื่อของพวกเขาเลย
เจ้าของชื่อแปลกหน้าทั้งหลายพอได้ยินชื่อตัวเองก็หัวเราะพลางร้องไห้ ก่อนจะให้พยาบาลประคองเข้าไปด้านใน
ซางกั่วสงสัย “ข้างในมีครอบครัวของพวกเขาจริง ๆ เหรอ?”
คนอื่น ๆ ส่ายหน้า บอกว่าไม่รู้
พอแน่ใจว่าประกาศรายชื่อจบแล้ว หร่วนเถาก็ยกมือขึ้นเอง “ขอถามหน่อยค่ะ ไม่มีรายชื่อของฉันเหรอ?”
หัวหน้าพยาบาลหันมาทางเธอ ยิ้มตอบ “เตียง 44 ลงทะเบียนให้คุณแล้วค่ะ ตอนนี้กำลังจับคู่ครอบครัวที่เหมาะสมที่สุดให้คุณอยู่”
จับคู่...
ขนแขนของผู้เล่นรอบข้างลุกชัน มีเพียงหร่วนเถาที่วางมือลงอย่างผิดหวัง
“ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ”
เธอไม่ได้เจอพ่อกับแม่มานานแล้ว
แต่พอคิดอีกที พ่อกับแม่ก็ใช้ชีวิตอยู่ในโลกความจริงอย่างสุขสบาย เธอจึงไม่เสียใจแล้ว
【เถาเป่า ตั้งสติหน่อย นี่ไม่ใช่เรื่องดีสักนิด!】
【คนอื่นแทบหนีไม่ทัน แต่เธอกลับผิดหวัง? ผิดหวังเรื่องอะไรกัน?】
【เธออยากให้ครอบครัวมาเยี่ยมจริง ๆ สงสารจนร้องไห้แล้ว】
หร่วนเถาไม่ทันเห็นสีหน้าของผู้เล่นคนอื่น
เธอกุมมือไว้แล้วเดินออกจากบริเวณรับรอง เดินเล่นไปตามทางเดินด้านใน
แสงไฟสีเหลืองสลัวลอดออกมาจากประตูกระจกฝ้า
คุณยายโจวซูหลานนั่งอยู่บนโซฟา ลูกสาวของเธอคุกเข่าอยู่บนพรม ประคองถ้วยซุปป้อนให้
ภาพช่างอบอุ่น
ถ้าคอของลูกสาวคนนั้นไม่ยื่นพ้นผ้าพันคอออกมายาวเป็นสองเท่าของคนปกติ
คุณตาหวังเต๋อไห่กุมมือภรรยาไว้
มือของภรรยาซีดปนเขียว เล็บมีโคลนดำอัดอยู่ตามซอก เธอตบหลังมือคุณตาเบา ๆ อย่างอดทนยิ่ง