หร่วนเถานั่งยองอยู่ริมบ่อ
ผิวน้ำพร่าเลือน เผยภาพอีกฉากหนึ่งขึ้นมา
ใต้ชายคาบ้านในหมู่บ้านบ่อน้ำพุร้อน ผู้เฒ่าผู้แก่แถวนั่งอยู่บนม้านั่งเตี้ย ๆ ชั่วข้ามคืน ผมก็ขาวโพลน
ยิ่งเธอวิ่งเร็วเท่าไร หลังของผู้เฒ่าเหล่านั้นก็ยิ่งค่อมต่ำลงเท่านั้น
ยิ่งเธอยิ้มสดใส เงาร่างของผู้เฒ่าเหล่านั้นก็ยิ่งเลือนราง
รอยยิ้มบนใบหน้าหร่วนเถาค่อย ๆ จางลง
ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้วว่า สุขภาพแข็งแรงที่ผู้เล่นวิงวอนขอมา ต้องแลกด้วยชีวิตของผู้อื่น
“แขกผู้มีเกียรติ”
ถังเวิงปรากฏตัวขึ้นด้านหลังเธอตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ เล็บทั้งเก้าของเขาเรืองแสงวูบวาบอยู่ในถาดไม้
“ท่านได้เห็นความจริงของหมู่บ้านบ่อน้ำพุร้อนแล้ว” เขากล่าว “เช่นนั้น ข้าผู้เฒ่าขอถามท่านในนามของคนทั้งหมู่บ้านสักคำ”
“ยังจะแช่น้ำอีกหรือไม่?”
หร่วนเถายื่นมือออกไป สัมผัสผิวน้ำ
ในช่วงหลายปีที่อยู่โรงพยาบาล
เธอเคยเห็นคนที่วิ่งเต้นขอความช่วยเหลือ วิงวอนต่อสวรรค์เพราะต้องการหาผู้บริจาคอวัยวะที่เข้ากันได้
และยังเห็นคนที่สมัครใจลงนามบริจาคอวัยวะด้วย
การสืบทอดชีวิตไม่ใช่การช่วงชิงพลังชีวิตของผู้อื่นมาอย่างบังคับ
“แช่ค่ะ” หร่วนเถาตอบ
ถังเวิงยกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย
“แต่ไม่ใช้ชีวิตของพวกเขา” หร่วนเถาลุกขึ้น ชี้ไปยังเงาค่อมงอในบ่อน้ำ “ฉันไม่ต้องการแช่แบบนี้”
ถังเวิงแค่นหัวเราะ “ใต้หล้านี้ไม่มีโอสถใดได้มาเปล่า ๆ”
“รักษาโรคแล้วต้องชดใช้ เป็นเรื่องสมเหตุสมผล”
“ไม่ใช่ค่ะ” หร่วนเถาส่ายหน้า “ยาของโรงพยาบาลก็มีราคา แต่ติดป้ายไว้อย่างชัดเจน ทั้งหมดขึ้นอยู่กับความสมัครใจ”
หร่วนเถาจ้องผิวน้ำอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจู่ ๆ จะถามขึ้นว่า “ถังเวิง ตาน้ำพุของพวกคุณป่วยใช่ไหม?”